ผ่อนคลายจนถอนหายใจออกมา
ตอนนี้ในมือมีเงินอยู่สี่ร้อยตำลึง พรุ่งนี้ยังมีการค้าที่ต้องเจรจาอยู่ คิดว่าเงินที่เวินเทียนเหล่ยจะจ่ายนั้นน่าจะไม่น้อย เพราะอย่างไรพวกเขาคิดเงินตามคำพูด ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงเริ่มคำนวณ ในมือมีเงินอยู่แล้ว ควรจะใช้เงินต่อเช่นไร
วันนี้ขณะที่กำลังเดินทางไปยังหอเซียนเมามาย หลี่เยว่หานมองสำรวจสองข้างทางถนนอย่างตั้งใจ พบว่าผู้หญิงที่จะออกมาทำกิจการอย่างเปิดเผยนั้นค่อนข้างน้อย ดังนั้นหากหลี่เยว่หานคิดจะเปิดร้านค้าขายล่ะก็ คิดว่าเมื่ออีกฝ่ายรู้ว่าเป็นผู้หญิงคนจะปฏิเสธเอาได้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่เยว่หานก็บิดผ้าด้วยความโมโห สุดท้ายก็ยังหนีไม่พ้นต้องให้เมิ่งฉีฮ่วนช่วย!
อาบน้ำเสร็จแล้ว หลี่เยว่หานจึงสวมชุดนอนสบาย ๆ และเปิดประตูห้อง
เมิ่งฉีฮ่วนยืนกอดผ้าห่มรออยู่หน้าประตูจริง ๆ
“ว่ากันว่าผู้หญิงนั้นอาบน้ำช้า เจ้านับว่าเร็วมาก” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางยิ้มและเดินกอดผ้าห่มเดินเข้าไปในห้อง
“ท่าน…” หลี่เยว่หานอยากจะพูดจาเหน็บแนมตอบโต้เมิ่งฉีฮ่วนกลับไป แต่เมื่ออ้าปากขึ้นกลับไม่รู้จะพูดอะไร
จึงทำเพียงปิดประตูลงด้วยความโมโห
เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนปูที่นอนบนพื้น หลี่เยว่หานจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้ “ท่านจะนอนพื้นจริงหรือ?”
“หากเจ้าเสียใจ ข้าก็สามารถนอนร่วมเตียงกับเจ้าได้” เมิ่งฉีฮ่วนปูที่นอนไปพลางพูดขึ้นมาโดยไม่เงยหน้า
หลี่เยว่หานไม่ได้ตอบใด ๆ หมุนตัวเดินกลับไปนอนลงบนเตียง
ทันใดนั้น หลี่ยว่
