วามเท่าเทียมกันได้”
“อย่างนั้นหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนก้มตัวลงวางน้ำอุ่นลงบนโต๊ะเครื่องแป้งของหลี่เยว่หาน นั่งลงด้านข้างนาง บิดผ้าให้หมาดและประคองคางของนางไว้ ก่อนจะเริ่มเช็ดเครื่องสำอางออก
“ข้าทำเองได้” หลี่เยว่หานรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
เมิ่งฉีฮ่วนกลับไม่ยอมปล่อยมือ เขายังคงถือวิสาสะเช็ดใบหน้าของนางและพูดขึ้นมาอย่างไม่สนใจ “ข้าเห็นวิธีการจับพู่กันขนนกของเยวเค่อ ดูคล้ายกับเจ้ายิ่งนัก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของหลี่เยว่หานจึงเต้นแรง ‘ตึก ๆ’ รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาทันที
