บทที่ 94 คนคลั่งไคล้ตัวเลขปรากฏกาย
ช่วงเช้า หลี่เยว่หานอ่านเอกสารกองหนาเสร็จเรียบร้อย
ตามที่เวินเทียนเหล่ยได้พูดไว้ ตระกูลเวินได้ทำการค้ากับชาวต่างประเทศเกี่ยวกับผ้า ผ้าไหม เกลือบริสุทธิ์และหนังสัตว์ และชาวต่างประเทศเหล่านั้น ส่วนมากทำการค้าขายพวกเครื่องประดับและผ้าทอหายากอยู่ในแคว้นตงฮั่น ราคาของเครื่องประดับนั้นไม่ต้องพูดถึง แต่สิ่งที่ทำให้หลี่เยว่หานแปลกใจก็คือราคาของผ้าทอที่ถือว่าไม่ต่ำ และยังไม่เหมือนกับผ้าที่ขายตามขนาด แต่กลับคิดราคาตามขนาดพื้นที่
หากในชาติที่แล้วหลี่เยว่หานไม่ใช่เด็กสายวิทย์ล่ะก็ เธออาจจะสับสนกับวิธีการคำนวณพวกนี้ก็ได้
คนสมัยก่อนมักจะชอบทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก แม้แต่วิธีการคำนวณพื้นที่ก็ทำให้รู้สึกปวดหัวได้
หลี่เยว่หานขอกระดาษหนึ่งแผ่นจากเวินเทียนเหล่ย และบอกวิธีการคูณขนาดกว้างและยาวในการคำนวณพื้นที่ จากนั้นก็สอนเวินเทียนเหล่ยและเมิ่งฉีฮ่วนโดยใช้เวลาน้อยที่สุด จนทำให้ทั้งสองตกใจจนถอนหายใจออกมา
“สหายเมิ่ง ฮูหยินของท่านช่างน่าทึ่งยิ่งนัก!” เวินเทียนเหล่ยมองสูตรการคำนวณของหลี่เยว่หาน “ข้าไม่เคยเรียนวิธีการคำนวณที่ง่ายและตรงไปตรงมาเช่นนี้มาก่อน เมื่อครู่ฮูหยินของท่านบอกว่าสิ่งนี้เรียกว่าอย่างไรกัน? การลงโทษ?”
“การคูณ” หลี่เยว่หานพูดพลางใช้มือเขียนตารางสูตรคูณเก้าสิบเก้าตามลำดับ จากนั้นจึงมอบให้แก่เวินเทียนเหล่ย “ท่านนำไปมอบให้คนของท่านที่คำนวณเก่งที่สุด คำน
