ข้าจะใช้ชาแทนสุราในการลงโทษตนเอง!”
พูดจบ เขาจึงยกจอกชาขึ้นดื่มหมดภายในอึกเดียว
จากนั้นเขาจึงยื่นมือไปยังเด็กผู้ชายที่อยู่ด้านหลัง เพื่อรับกองเอกสารมาและส่งให้แก่หลี่เยว่หาน พลางพูดขึ้น “ฮูหยินเมิ่ง นี่เป็นข้อมูลที่ต้องพบกับชาวต่างประเทศในวันนี้ ส่วนเรื่องของเวลาจะเป็นหลังจากยามเว่ย พบกันในห้องนี้ ท่านลองทำความเข้าใจเนื้อหาที่เราต้องเจรจากันคร่าว ๆ เสียก่อนเพื่อที่จะได้เตรียมตัว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงรับกองเอกสารนั่นมา พลิกดูหน้าแรกและอ่านเพียงไม่กี่ประโยคก็ชะงักไป “สหายเวินคิดจะทำการค้าเนื้อตุ๋นของข้ากับชาวต่างชาติหรือ?”
“ใช่” เวินเทียนเหล่ยพยักหน้ารับ “สินค้าหลักที่เราทำการค้ากับชาวต่างประเทศก็จะมีผ้า ผ้าไหม เกลือบริสุทธิ์ ไข่มุกและหนังสัตว์ แต่ชาวต่างประเทศผู้นี้แตกต่างจากผู้อื่น เขามองหาอาหารเลิศรสของแคว้นตงฮั่นมาโดยตลอด แต่เมื่อพูดตามจริงแล้ว นักปรุงอาหารรสเลิศของแคว้นตงฮั่นส่วนมากก็ถูกเหล่าขุนขางชั้นสูงชิงตัวไปหมดแล้ว หากต้องการทำให้เขาพอใจนั้น ก็มีเพียงอาหารรสเลิศเท่านั้น เกรงว่าจะมีเพียงเนื้อตุ๋นของฮูหยินเมิ่งเสียแล้ว”
“ข้ายังตั้งใจที่จะตั้งชื่อเรียกใหม่ให้กับเนื้อตุ๋นนี้ มีนามว่า ถานไคว่”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงมองไปยังราคาที่ถูกทำเครื่องหมายไว้หนึ่งร้อยตำลึงต่อหนึ่งไห ก็รู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย “ราคานี้สูงเกินไปหน่อยหรือไม่?”
“ไม่สูงหรอก! ชาวต่างประเท
