ติมามากหรือ?”
“ตอนอยู่ในเมืองหลวงมีโอกาสพบบ่อย” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางนำหมึกเขียนคิ้วมาจากหลี่เยว่หาน ประคองคางของนางไว้และเริ่มวาดคิ้วให้นาง “ส่วนมากหญิงเหล่านั้นจะมีรูปหน้าที่ดูลึกเห็นสันกรามได้ชัด แม้อยู่คนเดียวแล้วจะดูงดงาม แต่เมื่ออยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ข้ากลับแยกไม่ค่อยออก”
หลี่เยว่หานที่ถูกเขาประคองคางไว้ ก็ไม่สามารถขยับได้ง่าย ๆ จึงทำเพียงชำเลืองตามองไปยังมือทั้งสองข้างพลางพูดขึ้นว่า “ในสายตาของทุกคน ชาวต่างชาติก็ดูเหมือน ๆ กัน และชาวต่างชาติเหล่านั้นก็คงมองพวกเราเหมือน ๆ กัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ยกยิ้ม “ชาวต่างชาติ? คำพูดเช่นนี้ดูแปลกใหม่แต่กลับดูเหมาะสม ชาวต่างประเทศก็ไม่ใช่คนของแคว้นตงฮั่นจริง ๆ”
พูดพลางใช้มือจุ่มแป้งเล็กน้อย และแตะเบา ๆ บริเวณช่วงกลางคิ้วของหลี่เยว่หาน แล้วพยักหน้าเล็กน้อย “คิ้วเช่นนี้ ดูไม่แตกต่างจากพวกเขามากนัก”
เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว หลี่เยว่หานจึงหมุนตัวไปส่องกระจก
ถึงแม้กระจกทองสัมฤทธิ์นี้จะมองไม่เห็นเฉดสีบนใบหน้า แต่กลับดูเค้าโครงใบหน้าได้อย่างดี
เมื่อครู่ที่หลี่เยว่หานเขียนคิ้วอยู่นั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่กลับคิดไม่ออก แต่เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนเขียนคิ้วให้เช่นนี้ กลับมีเงาของชาวต่างชาติขึ้นมาทันที
“คิดไม่ถึงว่าท่านจะมีความสามารถในการเขียนคิ้วเช่นนี้” หลี่เยว่หานอดเอ่ยชื่นชมขึ้นมาไม่ได้ หลังจากนั้น หญิงสาวก็เริ่มใช้เครื่องสำอางในมื
