บทที่ 91 ร่วมเรียงเคียงหมอนแล้ว!
“เจ้ากลัวอะไรกัน ข้าไม่แย่งเจ้ามาหรอก” หลังจากหลี่เยว่หานอารมณ์สงบลงแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนจึงยิ้มพลันพูดติดตลกออกมา
ดวงตากลมโตของหลี่เยว่หานมองมาทางเขากลับไม่ได้พูดใด ๆ แต่ทำท่ายัดแผ่นแป้งข้าวโพดทอดเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง พลันทำแก้มป่องและเคี้ยวอย่างยั่วยุมองไปยังเมิ่งฉีฮ่วน
เห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง เมิ่งฉีฮ่วนจึงยิ่งรู้สึกตลก “เอาล่ะ ข้าไม่พูดแล้ว ข้าจะอ่านตำรา”
พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็หยิบตำราที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาเปิดดู
หลี่เยว่หานถอนหายใจอย่างขัดใจ ขนมก็กินจนอิ่มแล้ว หญิงสาวจึงวางกล่องเครื่องประดับไว้ใต้หมอนก่อนจะนอนหลับไป
รถม้าถูกออกแบบมาให้วิ่งระยะไกล ดังนั้นพื้นที่ภายในจึงกว้างขวางไม่น้อย หลี่เยว่หานนั่งอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ ของตน แต่มันก็ไม่ได้ดูคับแคบแม้แต่น้อย
ในทางกลับกัน เมิ่งฉีฮ่วนขายาวแขนยาว รูปร่างสูง พื้นที่หลักนั้นถูกหลี่เยว่หานครอบครองไปแล้ว เขาจึงต้องนั่งเก็บมือเก็บไม้เล็กน้อย
ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนยังคงเก็บแขนขายาว ๆ ของตนอย่างเงียบ ๆ แต่ก็ยังยื่นขาออกไปด้านข้างหลี่เยว่หาน เพื่อระวังไม่ให้นางบาดเจ็บเพราะรถม้าอาจจะชนและล้มลงได้
รถม้าโยกซ้ายทีขวาทีไม่รู้ว่าอีกนานเท่าใดกัน ในที่สุดหลี่เยว่หานก็ผล็อยหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าฟ้ามืดลงแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่ถึงเมืองหลิวชิงเสียที
“เหตุใดถึงนานเช่นนี้” หลี่เยว่หานเหยียดมือและขาออกไปโดยไม่ระว
