บทที่ 90 ฉวยโอกาสตรงไหน
ตอนที่เมิ่งฉีฮ่วนกับหลี่เยว่หานจะจากไป นอกจากหลิ่วจื้อหย่วนแล้ว คนตระกูลหลิ่วรวมถึงภรรยาของหลิ่วเทียนเสียงล้วนออกมาส่งพวกเขากันถ้วนหน้า
เมื่อไปถึงหน้ารถม้า หลิ่วฮูหยินก็ดึงหลี่เยว่หานเอาไว้ ส่งกล่องที่หนักอึ้งใบหนึ่งให้นาง กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่มีวาสนาเป็นแม่สามีของเจ้า ตอนนี้สามารถเป็นแม่บุญธรรมของเจ้า แสดงให้เห็นว่าเจ้ามีวาสนากับตระกูลหลิ่วของพวกข้า ได้ยินว่าตอนเจ้าออกเรือนไม่มีอะไรติดตัวไปสักอย่าง เครื่องประดับเหล่านี้ถือเสียว่าเป็นสินเดิมที่ข้ามอบให้เจ้าในฐานะแม่บุญธรรมก็แล้วกัน”
หลี่เยว่หานได้ยินอย่างนั้นก็รับมาด้วยความประหลาดใจ “เยว่หานขอบคุณแม่บุญธรรม!”
“เด็กดี เป็นตระกูลหลิ่วของพวกข้าที่ผิดต่อเจ้า เจ้าจะขอบคุณพวกข้าทำไม ต่อไปก็เป็นคนครอบครัวเดียวกันแล้ว ถ้ามีเรื่องลำบากก็ต้องพูดออกมานะ” คราวก่อนตอนหลี่เยว่หานมาถอนหมั้นไม่ได้พบหลิ่วฮูหยิน วันนี้ได้พบอีกฝ่ายก็รู้สึกว่าหลิ่วฮูหยินเป็นสตรีที่อ่อนโยนอย่างยิ่งคนหนึ่ง
โอภาปราศรัยกันเล็กน้อย นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วก็บอกทุกคนว่าอย่าทำให้สองสามีภรรยาต้องไปเมืองหลิวชิงล่าช้า ให้สาวใช้ห่อของกินมากมายมาให้พวกเขาเก็บเอาไว้กินระหว่างทาง จากนั้นก็โบกมือกล่าวคำอำลา
รถม้าจากมาจนพ้นสายตาของคนตระกูลหลิ่วแล้ว หลี่เยว่หานค่อยถอนหายใจออกมา
ยามนั้นค่อยเปิดกล่องที่หลิ่วฮูหยินให้มาแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง “ฉิบหาย ทองคำหมดเลยหรือน
