้อกันหนาว ถือเสียว่าเป็นของขวัญพบหน้าสำหรับท่านปู่”
“เจ้าหมอนี่ ใครให้เจ้าเรียกท่านปู่…” หลิ่วจื้อหย่วนโมโหจนแทบระเบิดอยู่รอมร่อ ถ้าไม่ใช่เพราะหลิ่วเทียนเสียงขวางเอาไว้ เขาคงกระโจนเข้ามาอัดเมิ่งฉีฮ่วนแล้ว
“ดีดีดี!” นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วสะสางเรื่องที่ติดค้างในใจไปได้ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยินดี รับขนหมาป่ามาจากเมิ่งฉีฮ่วนต่อหน้าทุกคนโดยไม่บ่ายเบี่ยง เปิดออกมาลูบไล้เส้นขน แล้วก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม
หลิ่วเทียนเสียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นแล้วก็ตาลุกวาว ขนหมาป่าชั้นเลิศถึงเพียงนี้ ยามปกติต่อให้เมิ่งฉีฮ่วนขายออกไปในราคาต่ำที่สุดก็สองร้อยตำลึงขึ้นไปแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนกลับยกให้คนอื่นอย่างง่ายดายเช่นนี้ หรือจะสื่อว่าต่อไปครอบครัวของเขาสามารถทำการค้าขนสัตว์ร่วมกับเมิ่งฉีฮ่วนได้แล้ว?
คิดได้เช่นนั้น ดวงตาของหลิ่วเทียนเสียงก็พลันสว่างวาบ เขาส่งสายตาให้บ่าวรับใช้
