บทที่ 88 นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วรำลึกถึงเหตุการณ์ในอดีต
คนเฝ้าประตูวิ่งเหยาะ ๆ กลับมาอย่างรวดเร็ว เชื้อเชิญเมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานเข้าไปในห้องโถง นายท่านผู้เฒ่าหลิ่ว นายท่านหลิ่วและคุณชายใหญ่หลิ่วล้วนอยู่กันพร้อมหน้า
เมื่อพวกเขาเห็นหลี่เยว่หานที่ตามมาข้างหลังเมิ่งฉีฮ่วนก็พลันหน้าเปลี่ยนสี
“เจ้ายังกล้ามาที่นี่อีก!” หลิ่วจื้อหย่วนผุดลุกขึ้นมาทำท่าจะไล่หลี่เยว่หานออกไป แต่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนขวางเอาไว้
“คุณชายใหญ่หลิ่ว ครั้งนี้พวกข้าสองสามีภรรยามาเยี่ยมเยือนนายท่านผู้เฒ่าหลิ่ว หรือตอนนี้ท่านมีสิทธิ์ตัดสินใจได้แล้ว?” สีหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนประดับรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ยามพูดจากลับไม่เกรงใจเลยสักนิด
“ข้า…” หลิ่วจื้อหย่วนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างกระอักกระอ่วน เดินหน้าก็ไม่ดี ถอยหลังก็ไม่ได้
สุดท้ายเป็นนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วที่ได้นายท่านหลิ่วช่วยประคองยืนขึ้นมาพูดว่า “จื้อหย่วน ผู้มาคือแขก ไม่อาจเสียมารยาท ใครก็ได้ ยกน้ำชามาให้คุณชายเมิ่งและเมิ่งฮูหยินที”
“ขอบคุณนายท่านผู้เฒ่าหลิ่ว” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวคำขอบคุณแล้วทำทีประคองหลี่เยว่หานนั่งลงก่อน ตนเองค่อยนั่งลงทีหลัง
“คุณชายเมิ่งมาครานี้ เป็นเพราะได้หนังชั้นดีมาใช่หรือไม่?” นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วมองเพียงเมิ่งฉีฮ่วน ไม่มองหลี่เยว่หานแม้สักแวบเดียว ในสายตาของเขา หลี่เยว่หานมาเยือนถึงเรือนเพราะอาศัยว่ามารดาของตนเป็นผู้มีพระคุณของเขา เป็นแค่หญิงชนบทที่มักใหญ่ใฝ่สูงคนหนึ่
