ง ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง
กลับเป็นเมิ่งฉีฮ่วนเสียอีก คราวก่อนเขาต้องทุ่มเทไปมากมายจึงสามารถแลกหนังกระต่ายชั้นเยี่ยมของเมิ่งฉีฮ่วนมาทำเสื้อกันหนาวได้ ดังนั้น พอเขาได้ยินว่าคุณชายเมิ่งจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมาเยี่ยมเยือนพร้อมภรรยาจึงให้คนเชิญเข้ามาทันที
“หนังย่อมมีอยู่แล้ว แต่ภรรยาของข้าอยากสนทนากับท่านเป็นการส่วนตัว นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วสะดวกหรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางเหลือบมองนายท่านหลิ่วกับหลิ่วจื้อหย่วน
ได้ยินวาจาเขา ไม่รอให้นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วออกปาก หลิ่วจื้อหย่วนก็โพล่งออกมาก่อนแล้ว “ก็แค่ชาวบ้านชั้นต่ำจากชนบท! ให้เจ้าเข้าเรือนมานับว่าไว้หน้าเจ้าแล้ว ยังกล้ามาเรียกร้องเรื่องไร้มารยาทแบบนี้อีก คิดว่าแค่ล่าสัตว์ได้นิดหน่อยก็เป็นยอดคนแล้วงั้นเรอะ!”
“จื้อหย่วน! อย่าเสียมารยาท!” หลิ่วจื้อหย่วนไม่ใฝ่เรียนใฝ่รู้ ทั้งยังไม่ใส่ใจกิจการของครอบครัว ย่อมไม่ทราบว่าเมิ่งฉีฮ่วนเป็นใคร
ขณะที่นายท่านหลิ่วสนใจกิจการของครอบครัวตนเองยิ่งนัก เรื่องสัตว์ที่เมิ่งฉีฮ่วนล่ามาได้ล้วนเป็นของชั้นเลิศ เขากระจ่างใจยิ่ง แต่นิสัยของเมิ่งฉีฮ่วนค่อนข้างประหลาด มีคนยอมซื้อหนังสัตว์ในราคาสูง เขากลับยอมอ้อมไปไกลด้วยการนำของไปประมูลที่เมืองหลิวชิงแต่ไม่ยอมขาย
แม้ว่าที่งานประมูลเป็นไปได้มากว่าจะประมูลออกไปได้ในราคาสูง แต่ไปกลับรอบเดียว ลำพังค่าเดินทางก็เสียไปไม่น้อยแล้ว ยังมีอันตรายจากการถูกโจรปล้นอีก
ดังนั้น ยามนี้เมิ่งฉีฮ่
