กนิดเดียว แต่ดวงตาทั้งคู่ดำขลับน่ารักยิ่ง ข้าจึงตอบตกลง”
หลี่เยว่หานฟังถึงตรงนี้ก็พยักหน้า “หมายความว่า แม่ข้าไม่ได้บังคับให้ท่านทดแทนบุญคุณ บีบคั้นให้ท่านรับปากเรื่องมงคลระหว่างข้ากับหลิ่วจื้อหย่วน?”
“ข้ากลับหวังให้แม่เจ้าทำอย่างนั้นมากกว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นตอนเจ้ามาถอนหมั้น ข้าจะได้มีความชอบธรรมมากขึ้นบ้าง” นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วเยาะหยันตัวเอง
“ยามนี้ข้าถอนหมั้นแล้ว ขอถามนายท่านผู้เฒ่าหลิ่ว บุญคุณช่วยชีวิตที่ท่านติดค้างแม่ข้า ท่านยังจะใช้คืนหรือไม่?” หลี่เยว่หานเอ่ยถามอย่างยิ้มแย้ม
“เรื่องนี้?” นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วคิดไม่ถึงว่าหลี่เยว่หานจะจู่โจมเช่นนี้จึงพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
“หากว่ากันด้วยหน้าตา พวกท่านคงไม่อยากให้ภรรยาเอกของคุณชายใหญ่หลิ่วเป็นหญิงชนบทคนหนึ่ง แต่ตระกูลหลิ่วของพวกท่านเป็นตระกูลใหญ่ในอำเภอหย่งหนิง ติดที่ฐานะทางสังคม พวกท่านก็ไม่อาจเป็นฝ่ายถอนหมั้นเอง ข้าพูดเช่นนี้คงไม่ผิดกระมัง?”
หลี่เยว่หานว่าพลางวางจอกชาลง ยืนขึ้นเบื้องหน้านายท่านผู้เฒ่าหลิ่วแล้วโค้งคำนับเขาด้วยกิริยานอบน้อม “นายท่านผู้เฒ่าหลิ่ว ตอนแรกพวกท่านคิดอย่างไร แท้จริงแล้วข้าไม่ได้สนใจเลย บัดนี้ข้าแต่งเข้าสกุลเมิ่งแล้ว แม้จะเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาและเป็นคนชนบทที่พวกท่านดูแคลนนักหนา แต่ข้าไม่เคยคิดอยากเป็นนายหญิงน้อยของตระกูลหลิ่วเลยสักนิด”
“เรื่องที่หลิ่วจื้อหย่วนลักลอบมีสัมพันธ์กับหลี่หรงหรงน้องสาวต่างมารดาข
