บทที่ 87 พิสุทธิ์ดุจหิมะบนภูผา เจิดจรัสดุจจันทร์เคียงเมฆา
พิสุทธิ์ดุจหิมะบนภูผา
เจิดจรัสดุจจันทร์เคียงเมฆา
ได้ยินว่าท่านมิตั้งมั่นในรัก
ข้าจึงมาตัดสัมพันธ์
หลี่เยว่หานเงยหน้ามองแสงจันทร์บนฟ้าจากในอ้อมอกของเมิ่งฉีฮ่วน ในใจประหวัดนึกถึงกลอนท่อนหนึ่งใน ‘ลำนำผมขาว’ ขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ*[1]
ชีวิตที่แล้วหญิงสาวก็เคยมีความรักมาก่อน แต่ก็เหมือนกับกลอนท่อนนี้ ได้ยินว่าท่านมิตั้งมั่นในรัก ข้าจึงมาตัดสัมพันธ์
เธอปรารถนาจะครองคู่หนึ่งสามีหนึ่งภรรยาไปจนแก่เฒ่า ไม่ใช่แบบยุคศักดินาที่สามีคนเดียวมีหนึ่งภรรยาหลายอนุ ดังนั้นระหว่างเธอกับเมิ่งฉีฮ่วนถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้วว่าไม่มีทางเป็นไปได้
แม้เมิ่งฉีฮ่วนจะเป็นคนที่ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยมากที่สุด เท่าที่เธอเคยพบมาก็ตาม
คิดถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานกำลังจะผลักเมิ่งฉีฮ่วนออกไป แต่กลับได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นริมโสต
“ข้าเคยได้ยินเจ้าบอกหลิงซีว่าคนสองคนครองคู่กันชั่วชีวิตจึงเป็นคู่แท้ ถึงข้าจะไม่เข้าใจว่าคนสองคนครองคู่กันชั่วชีวิตที่เจ้าพูดถึงคือแบบไหน แต่ข้ารับปากได้ว่าหากเจ้ายินดีเปิดใจให้ข้า ชั่วชีวิตนี้ของข้าจะมีเจ้าเป็นภรรยาเพียงคนเดียวเท่านั้น”
ได้ยินวาจานั้น หลี่เยว่หานก็อดจะต่อคำไม่ได้ “จริงหรือ มีข้าเป็นภรรยาคนเดียว จากนั้นก็รับอนุเข้ามาสักหลายคน กระทั่งไปมีบ้านเล็กบ้านน้อยอยู่ข้างนอก แบบนี้ใช่หรือไม่?”
เมิ่งฉีฮ่วนฟังแล้วก็ดันไหล่
