กข้ามาขอพบนายท่านผู้เฒ่าหลิ่ว” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางยัดเงินหนึ่งก้วนให้คนเฝ้าประตู*[2]
วันนี้เมิ่งฉีฮ่วนสวมชุดคลุมยาวสีเข้ม ผมที่มักจะบิด ๆ เบี้ยว ๆ ก็รวบขึ้นเรียบร้อย โกนหนวดเคราจนเกลี้ยงเกลา กระทั่งขนคิ้วที่ไม่เรียบร้อยหลี่เยว่หานก็โกนออกให้แล้ว ยามนี้จึงแลดูหล่อเหลาสง่างามยิ่งนัก
คนเฝ้าประตูเคยเห็นหลี่เยว่หานแล้วหนหนึ่งจึงไม่คิดมาก รับรางวัลแล้วเข้าไปรายงานพร้อมรอยยิ้ม
“ท่านให้เงินเขาทำไม!” หลี่เยว่หานกระตุกแขนเสื้อของเมิ่งฉีฮ่วนเบา ๆ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“จ่ายเงินปัดเป่าโชคร้าย” เมิ่งฉีฮ่วนหันมายิ้มให้
ไม่รู้เป็นเพราะวันนี้แสงอาทิตย์เจิดจ้าเกินไป หรือวันนี้เมิ่งฉีฮ่วนแต่งกายเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน หลี่เยว่หานจึงถูกรอยยิ้มของเขาขโมยลมหายใจไปชั่วขณะ
[1] ลำนำผมขาว《白头吟》แต่งขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่น เชื่อกันว่าผู้แต่งคือ จั๋วเหวินจวิน (ยังคงเป็นที่ถกเถียง) กล่าวถึงสตรีคนหนึ่งที่เชื่อว่าความรักเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์ คนรักกันพึงซื่อสัตย์ต่อกัน นางปรารถนาจะอยู่ร่วมกับชายคนรักจนแก่เฒ่า แต่กลับถูกชายคนรักนอกใจ นางจึงมาตัดสัมพันธ์กับอีกฝ่าย
[2] เงิน 1 ก้วน = 1 ตำลึง
