บทที่ 86 ข้าหวังว่าจะได้อยู่กับเจ้าตราบนานเท่านาน
ยามดึก หลี่เยว่หานพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเพราะนอนไม่หลับ
หญิงสาวมาถึงโลกนี้ได้ราวครึ่งปีแล้ว ตอนที่เพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมาเป็นช่วงฤดูร้อน ฤดูกาลเพาะปลูกเพิ่งผ่านพ้น หลี่เยว่หานจึงอยู่ว่างที่บ้านสกุลหลี่ หวังเฟิ่งนอกจากด่าทอเธอแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
แต่ตอนนี้จวนจะถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยว ครอบครัวสกุลหลี่กลับแลกที่นาในหมู่บ้านเฮยถู่เพื่อมาปักหลักถาวรในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น เรื่องนี้คิดอย่างไรก็ไม่ปกติ
มิหนำซ้ำเดือนก่อนหวังเฟิ่งยังเคยมาเรียกร้องจะเอาเงิน บอกว่าหลี่หรงหรงจะออกเรือนให้ลูกชายคนเล็กของบ้านสกุลเฉินที่อาศัยอยู่ฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านเฮยถู่ ทำไมผ่านไปไม่ทันไรงานมงคลนี้ก็เลิกล้มไปเสียแล้วเล่า
แล้วก็หลิ่วจื้อหย่วน เขากับหลี่หรงหรงไปถึงขั้นนั้นกันแล้ว หวังเฟิ่งจะยอมล้มเลิกความคิดที่จะให้หลี่หรงหรงออกเรือนเข้าตระกูลหลิ่วง่ายดายถึงเพียงนี้เชียว?
คิดไปคิดมา สุดท้ายหลี่เยว่หานก็นอนไม่หลับ
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ความคิดของหลี่เยว่หานถูกรบกวนกลางคัน หญิงสาวจึงมุ่นคิ้วน้อย ๆ “เมิ่งฉีฮ่วน?”
“ข้าเอง” เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนดังขึ้นจากข้างนอก “ข้านอนไม่หลับ เจ้าคุยเป็นเพื่อนข้าสักครู่จะได้หรือไม่?”
ได้ยินอย่างนั้น หลี่เยว่หานก็คิดถึงเรื่องครั้งแรกของตนเองกับเขาขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ ใบหน้าหญิงสาวพลันร้อนผ่าว
“ขออภัย ข้าเพียงแต่มีเรื่องอึดอัดใจ อย
