ากคุยกับใครสักคน รบกวนการพักผ่อนของเจ้าแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” อาจเป็นเพราะไม่ได้ยินเสียงตอบรับของหลี่เยว่หาน เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนจึงดังเข้ามาอีกครั้ง น้ำเสียงฟังดูผิดหวังยิ่งนัก จากนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น คล้ายกำลังเดินจากไป
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลี่เยว่หานพลันบังเกิดความหุนหันพลันแล่น ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเปิดประตูออกไป มองเมิ่งฉีฮ่วนที่เดินไปถึงประตูเรือนชั้นในแล้วพูดขึ้นว่า “ข้าก็นอนไม่หลับเหมือนกัน”
ท่ามกลางแสงจันทร์ หลี่เยว่หานเห็นเมิ่งฉีฮ่วนชะงักเท้า หันมามองเธอด้วยท่าทางเหนือความคาดหมาย
หลี่เยว่หานกระชับเสื้อคลุมชั้นนอกบนร่าง ปิดประตูลงอย่างเบามือแล้วเดินตรงไปหาเมิ่งฉีฮ่วน
นับแต่มาอยู่ที่บ้านสกุลเมิ่ง ความเป็นอยู่ของหลี่เยว่หานก็ดีขึ้นไม่น้อย เธอไม่ต้องแอบไปกินอาหารในครัวในช่วงกลางดึกที่ไร้ผู้คน ไม่ต้องแอบขโมยมันเทศในแปลงเพาะปลูกไปย่างกินกลางป่ากลางเขา ยิ่งไม่จำเป็นต้องไปจับปลากลางแม่น้ำที่เย็นเยียบมากินเพื่อบำรุงร่างกาย
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เมิ่งฉีฮ่วนก็ได้มอบชีวิตที่ต่างออกไปให้เธอจริง ๆ
“ไปเถอะ ไปคุยกันที่เรือนชั้นนอก จะได้ไม่รบกวนการนอนหลับของพวกเด็ก ๆ” หลี่เยว่หานแหงนหน้ากล่าวกับเมิ่งฉีฮ่วน ใบหน้าแต้มรอยยิ้มบางเบา
เมิ่งฉีฮ่วนค่อยได้สติคืนมา เขาผลักประตูเรือนชั้นในเปิดออก คนทั้งสองเดินผ่านประตูไปถึงเรือนชั้นนอก นั่งลงข้าง ๆ โม่หินที่หลี่เยว่หานใช้โม่แป้งอันนั้น
“ควรซื้อลาสัก
