บทที่ 85 โจวต้าเป่าเจ้าโจรเสเพล
หลี่เยว่หานยืนมองเงาหลังของคนเสเพลแซ่โจวอยู่หน้าประตูเรือนแล้วพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงตอนนี้ค่อยสังเกตเห็นหลิงซีที่ยืนตัวตรงแหน็วอยู่ตรงกำแพงเรือน
เธอโยนจอบทิ้งทันที ย่อกายลงตั้งใจว่าจะปลอบโยนหลิงซี
คิดไม่ถึงว่าหลิงซีจะยิ้มออกมา “อาหญิงร้ายกาจมากเลย!”
ได้ยินอย่างนั้น หลี่เยว่หานก็อึ้งไป แต่แล้วก็ยิ้มออกมา “ข้ายังกลัวว่าจะทำให้เจ้าตกใจอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าเจ้าตัวกะเปี๊ยกแต่กลับใจกล้าทีเดียว”
“หลิงซีไม่กลัว!” หลิงซีพูดพลางยืดอก จากนั้นก็เข้าไปช่วยหลี่เยว่หานเก็บเสื้อผ้าที่หล่นลงพื้นกลับมา
หนึ่งผู้ใหญ่กับหนึ่งเด็กช่วยกันตักน้ำขึ้นมาจากบ่อในเรือน ล้างคราบขี้เถ้าบนเสื้อผ้าออกจนสะอาด แล้วนำไปตากไว้ในลานเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
หลังจากนั้นไม่นาน เมิ่งฉีฮ่วนก็กลับมา คนผู้หนึ่งถูกผลักมาตรงหน้าหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานมองนิ่ง ๆ ฮ่า นี่มันคนเสเพลแซ่โจวที่เพิ่งถูกเธอไล่ออกไปนี่นา!
“พี่ใหญ่เมิ่ง ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ! ข้าไม่กล้าอีกแล้ว!”
เมิ่งฉีฮ่วนปิดประตูลงด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก คนเสเพลแซ่โจวรีบคุกเข่าสำนึกผิดทันที
เห็นเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็อดจะสงสัยไม่ได้ “ท่านจับเขากลับมาทำไม?”
“เมื่อกี้ตอนกลับมาจากบ้านสกุลหลิว ได้ยินเจ้าหมอนี่เที่ยวบอกใครต่อใครว่าเจ้าใช้จอบตีเขา ข้าเดาว่าเขาคงมาขโมยของที่เรือนพวกเราจึงจับเขากลับมาให้เจ้า”
ได้ยินอย่างนั้น หลี่เยว่หานก
