เจ้าช่วยเอาโถหมักถั่วเหลืองออกมาตากให้ข้าทุกวันในช่วงที่พวกข้าไม่อยู่ แล้วย้ายกลับไปเก็บก่อนตะวันตกดิน พวกข้าต้องไปประมาณห้าวัน ข้าจ้างเจ้าวันละร้อยอีแปะ จะทำไหม?”
พอได้ยินว่าวันละร้อยอีแปะ ดวงตาของโจวต้าเป่าก็สว่างวาบ “ทำ! พี่สะใภ้ให้ค่าจ้างข้าสูงขนาดนี้ ข้าต้องทำอยู่แล้ว!”
หลี่เยว่หานได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจ ล้วงเอาเงินสิบอีแปะออกมาให้เขา “นี่คือค่ามัดจำ ถือว่าพวกเราตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เจ้ากลับไปก่อน ก่อนพวกข้าจะออกเดินทางหนึ่งวันค่อยให้พี่ใหญ่ของเจ้าไปบอกเจ้าอีกที”
“ตกลง!” โจวต้าเป่ารับเงินสิบอีแปะไปด้วยความดีอกดีใจแล้วไปจากบ้านสกุลเมิ่ง
หลี่เยว่หานเห็นโจวต้าเป่าจากไปแล้วค่อยระบายลมหายใจออกมา
“มีแต่เรื่องไม่เว้นวันเลยจริง ๆ” หลี่เยว่หานพึมพำ เธอตั้งท่าจะเดินเข้าไปในครัวแต่กลับถูกเมิ่งฉีฮ่วนเรียกไว้
“อยู่ที่นี่แล้วไม่มีความสุขหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
หลี่เยว่หานเข้าใจว่าคำบ่นของตนเองทำให้เขาเข้าใจผิดจึงรีบอธิบาย “ไม่ใช่ ท่านอย่าเข้าใจผิด ข้าแค่บ่นไปอย่างนั้นเอง”
“ถ้าเจ้าอยู่ที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นแล้วไม่มีความสุข ช่วงที่ไปเมืองหลิวชิง พวกเราไปปลูกเรือนหลังเล็ก ๆ ไว้ที่นั่น หลังจากนั้นค่อยย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองก็ได้นะ” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวอย่างจริงจัง “เจ้าวางใจได้ ข้ามีเงินสร้างบ้าน ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าอยู่ที่นี่แล้วต้องถูกคนรังแก”
“ถูกคนรังแก?” หลี่เยว่หานมอ
