พูดพลางชำเลืองมองคนเสเพลแซ่โจว “ต่อให้เขาขโมยไปก็ขายไม่ได้อยู่ดี มิสู้ให้เขามาช่วยเฝ้าเรือนให้พวกเราสักหลายวัน แล้วค่อยจ่ายค่าแรงให้เขา เขาก็บอกแล้วนี่ว่าเขาทำอะไรไม่เป็น หางานสักอย่างให้เขาทำยังดีกว่าเอาเงินให้เขานะ!”
เมิ่งฉีฮ่วนได้ยินอย่างนั้นก็มองหลี่เยว่หาน “ตามใจเจ้า”
“รู้อยู่แล้วว่าท่านเป็นคนมีน้ำใจ!” หลี่เยว่หานพูดแล้วใช้กำปั้นทุบไหล่เขาเบา ๆ จากนั้นหันไปหาคนเสเพลแซ่โจว จึงไม่ได้เห็นรอยยิ้มพึงพอใจที่กลอุบายประสบผลสำเร็จบนใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วน
“คนเสเพลแซ่โจว เจ้ามีชื่อจริงว่าอะไร?” หลี่เยว่หานตีหน้าเย็นชามองคนเสเพลแซ่โจวที่นั่งอยู่บนพื้นและกำลังถูกหลิงซีถอนผม
ได้ยินหลี่เยว่หานถาม คนเสเพลแซ่โจวก็ตอบกลับทันที “ข้าชื่อโจวต้าเป่า! ปีนี้อายุยี่สิบสาม!”
“ข้าไม่ได้ถามอายุเจ้าเสียหน่อย” หลี่เยว่หานพูดพลางเดินเข้าไปอุ้มหลิงซีขึ้นมาแล้วหันไปพูดกับโจวต้าเป่า “เอาอย่างนี้ ข้ามีงานอยู่อย่างหนึ่ง ค่าตอบแทนไม่ได้สูงมาก ไม่รู้ว่าเจ้าอยากทำไหม”
ได้ยินว่าหลี่เยว่หานมีงานให้ทำ โจวต้าเป่าก็พยักหน้าหงึกหงักพร้อมแววตาวาววับทันที “ทำทำทำ พี่สะใภ้ให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น! ไม่ให้เงินก็ทำ!”
“เรื่องเป็นอย่างนี้ อีกไม่กี่วันข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้าจะต้องไปที่เมืองหลิวชิง” หลี่เยว่หานพูดพลางพยักพเยิดเป็นเชิงบอกให้โจวต้าเป่าลุกขึ้น “เจ้าก็รู้ว่าข้าหมักซีอิ๊วเอาไว้ ต้องเอาออกมาตากแดดทุกวัน ดังนั้นข้าจึงอยากให้
