บทที่ 84 ไม่อยากกอดอาเมิ่ง อาเมิ่งสกปรก
“ทำอะไรน่ะ!” จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังทุกคน
หลังจากนั้นไม่นาน ร่างสูงของเมิ่งฉีฮ่วนก็เดินผ่านฝูงชนมายืนขวางหน้าหลี่เยว่หานไว้ ก่อนมองดูพวกเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “พวกเจ้าวิ่งมาสร้างความวุ่นวายอะไรที่บ้านของข้า?”
“ดูแลภรรยาของเจ้าให้ดี!”
“ใช่! ให้นางเลิกสร้างเรื่องให้เรา!”
“ถูกต้อง!”
ทันทีที่เมิ่งฉีฮ่วนปรากฏตัว ผู้ชายของทั้งสามครอบครัวก็รีบลากภรรยาและลูก ๆ ออกจากบ้านเมิ่งไป ประหนึ่งหนูเห็นแมว
ตอนนี้ถึงตาของเมิ่งฉีฮ่วนที่ต้องสับสน
“อาจารย์หลี่ เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน?” เมื่อเห็นว่าอาจารย์หลี่ก็อยู่ด้วย เมิ่งฉีฮ่วนจึงยิ่งงงงวยกว่าเดิม
หลังจากบอกเล่าสั้น ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ อาจารย์หลี่ก็ปฏิเสธคำเชิญของเมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานที่ขอให้อยู่ทานอาหารเย็น และออกจากบ้านเมิ่งไป
เมื่อเห็นว่าทุกคนจากไปแล้ว หลี่เยว่หานก็โค้งริมฝีปากและกำลังจะเข้าไปในครัว แต่เด็กหญิงตัวน้อยพุ่งเข้ามากอดต้นขาของนางก่อน “อาหญิง ท่านกล้าหาญมาก!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ก้มลงอุ้มหลิงซีตัวน้อยขึ้นมาและพูดว่า “ที่จริง อาหญิงของเจ้าเองก็กลัวเช่นกัน ถ้าพวกผู้ชายลงมือทุบตีอาหญิงของเจ้า อาหญิงของเจ้าจะเอาชนะพวกเขาทั้งสามคนไม่ได้แน่”
“พวกเขาจะทุบตีเจ้าหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้ว “ช่างกล้านัก!” หลังจากพูดเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็กำลังจะออกไป หลี่เยว่หานที่ตาไ
