วรีบคว้าตัวเขาไว้
“หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว” หลี่เยว่หานพูดอย่างขุ่นเคืองปนขบขัน “เป็นไปได้ไหมว่าท่านได้ทุบตีบุรุษทุกคนในหมู่บ้านไปแล้ว? มิเช่นนั้น ไยทั้งสามคนที่ดูก้าวร้าวมากในตอนแรก จะหนีไปเหมือนหนูเห็นแมวทันทีที่ท่านกลับมา?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็เกาหน้าตัวเอง “ไม่ใช่เช่นนั้น บางทีอาจเพราะข้าล่าเสือกลับมาเป็นครั้งคราว พวกเขาจึงคิดว่าข้าเก่งกาจกว่า” พูดเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ยื่นมือออกไปอุ้มหลิงซี ใครจะรู้ว่าหลิงซีกลับกอดคอของหลี่เยว่หานไว้แน่น
“ข้าไม่ต้องการให้อาเมิ่งกอดข้า อาเมิ่งสกปรก” ขณะที่พูด หลิงซีก็แสดงความรังเกียจต่อเมิ่งฉีฮ่วนเป็นครั้งแรก
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ยัยหนูตัวน้อยนี่ อาของเจ้าจะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้แหละ!”
หลังจากพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็ยกกระสอบที่เพิ่งถูกโยนไปที่ประตูเข้าไปในลาน จากนั้นก็ไปที่ห้องครัวเพื่อไปเอาน้ำมาอาบ
หลังอาหารเย็น เมิ่งฉีฮ่วนก็เปลี่ยนเป็นชุดสกปรก เปิดกระสอบและเตรียมที่จะจัดการกับเหยื่อที่อยู่ข้างในนั้น หลี่เยว่หานชะเง้อมองอย่างอยากรู้อยากเห็น ก่อนหญิงสาวจะเบิกตาโตอย่างตะลึง
“สวรรค์ เหตุใดกระต่ายพวกนี้จึงได้ตัวใหญ่กว่าที่กระต่ายทั้งหมดที่ข้าเคยเห็นมา?”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็มองไปที่หลี่เยว่หาน และพูดอย่างเกียจคร้าน “ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าสถานที่ที่ข้าไปล่าสัตว์เป็นสถานที่ที่ดี”
“จิ๊ มีเรื่องใหญ่
