บทที่ 83 เชื่อหรือไม่ว่าลูกเจ้าอาจโดนหักขา
หลังจากกลับถึงบ้าน หลี่เยว่หานก็เติมข้าวเต็มชามให้มู่ชวน เพื่อเอาใจเขา หญิงสาวถึงกับหั่นเนื้อตุ๋นที่ปรุงสดใหม่ให้เขาหนึ่งจาน หลิงซีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “พี่ชายของข้าถูกรังแกแล้วยังมีอาหารอร่อย ๆ แต่หลิงซีไม่มีเลย”
“เจ้าก็มี เจ้าก็มีเช่นกัน” ขณะที่พูดนั้น หลี่เยว่หานก็ใช้ตะเกียบคีบเนื้อชินโตมาให้หลิงซี
เธอคิดว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะกลับมาตอนเที่ยง ดังนั้น หลี่เยว่หานจึงทำอาหารไว้หลายอย่าง แต่เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้กลับมา หลี่เยว่หานพลันรู้สึกเศร้าเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล
หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว หลี่เยว่หานก็เช็ดมือและใบหน้าของเด็กทั้งสอง ก่อนปล่อยให้พวกเขากลับไปนอนที่ห้อง จากนั้นจึงเริ่มจัดการกับถั่วเหลืองหมักต่อ
มันเริ่มมีกลิ่นซอสถั่วเหลืองจาง ๆ แล้ว แต่มันเพิ่งเริ่มต้น โดยจะใช้เวลาราวสองหรือสามเดือนในการบ่มซอสถั่วเหลือง ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงไม่รีบร้อนที่จะใส่เกลือลงไป
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและมันก็มืดลงในพริบตา
หลังจากไปรับมู่ชวนมาแล้ว หลี่เยว่หานก็กำลังทำอาหาร แต่แล้วก็มีคนมาที่ลานบ้านอีกครั้ง
“บ้านเมิ่ง! บ้านเมิ่งอยู่ที่นั่น!”
เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว หลี่เยว่หานก็ส่งสัญญาณให้มู่ชวนและหลิงซีอยู่ในครัว หลังจากตักของออกจากหม้อแล้ว หญิงสาวก็ล้างหม้อและเช็ดมันจนแห้ง จากนั้นเธอก็เช็ดมือให้แห้งแล้วเดินออกจากครัวมา
ผู้ที่มาอยู่หน้าประตูนั้นเป็นบิดา
