มารดาของครอบครัวเด็กทั้งสามที่รังแกมู่ชวนในตอนเที่ยง
“สะใภ้บ้านเมิ่ง เจ้าบอกมาสิเจ้าเป็นผู้ใหญ่ตัวโตขนาดนี้แล้ว เหตุใดยังไปทำให้เด็ก ๆ กลัวอยู่อีก!” แม่ของต้าจ้วงก็เหมือนกับต้าจ้วง นางแข็งแรงและอวบอ้วนมาก ซึ่งพอนางก้าวขึ้นมา นางก็เอ่ยตำหนิหลี่เยว่หาน “หากเด็ก ๆ มีความขัดแย้ง ก็ปล่อยให้เด็ก ๆ แก้ปัญหาด้วยตัวเอง ผู้ใหญ่จะไปยุ่งอะไรด้วย!”
“ถูกต้อง! เจ้ายังขู่ลูกของข้าด้วยว่าจะกินเขา ข้าจะดูสิว่าเจ้ากินเก่งแค่ไหน!” แม่ของเอ้อร์โก่วมีปากเล็กแหลมและเสียงก็แหลมบาดหู นางพูดขึ้นมาอย่างดุร้าย
“ยังมีไหลเป่าครอบครัวเราด้วย ลูกข้ากลัวจนกินข้าวเที่ยงไม่ได้ พอถามตอนเย็นลูกบอกกลัวกินแล้วอ้วนเกินไป แล้วเจ้าจะหมายตาเขา ดูสิว่าเจ้าทำเขาหวาดกลัวเพียงใด!” ทางแม่ของไหลเป่าก็เอ่ย เห็นได้ชัดว่านางโกรธมากเช่นกัน
หลังจากได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด หลี่เยว่หานก็มองไปที่เด็กทั้งสามด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ข้าอยากกินเจ้ารึ? ข้าพูดอย่างชัดเจนว่าห้ามเจ้ารังแกมู่ชวนอีก เจ้าจะโกหกตั้งแต่อายุยังน้อยได้อย่างไร?”
“ข้าคิดว่าเจ้าต่างหากเป็นคนโกหก! เขาอายุยังน้อยจะโกหกได้อย่างไร!” แม่ต้าจ้วงดูดุร้าย นางถ่มน้ำลายพลางเท้าสะเอวมองหลี่เยว่หาน
“ต้าจ้วง ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าข้าไม่กินเด็ก แต่เด็กที่โกหกจะถูกดวงจันทร์ตัดหูนะ” หลี่เยว่หานกล่าวพลางมองไปที่ผู้ใหญ่ทั้งสามแล้วพูดอย่างใจเย็น “เด็กครอบครัวของพวกเจ้ารังแกมู่ชวนครอบครัวของเรา ข้าย
