ย์หลี่ อย่าหลงกลนังจิ้งจอกตัวนี้นะ!” มารดาต้าจ้วงพูดเสียงดังว่า “ปกติต้าจ้วงของเราประพฤติตัวดีและมีเหตุผลที่สุด เขาจะด่ามู่ชวนโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร! มู่ชวนต้องเป็นคนพูดจาไม่ดีก่อนแน่!”
“กล้าพูดว่าครอบครัวเจ้าเป็นคนดี ส่วนครอบครัวคนอื่นเป็นคนเลวรึ?” ไม่ใช่ว่าหลี่เยว่หานไม่รู้วิธีทำตัวเหมือนผู้หญิงปากร้าย เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงปากร้ายที่ไม่มีเหตุผลทั้งสามในเวลานี้ หลี่เยว่หานสามารถก้าวร้าวได้มากกว่าพวกนางอีก
“ทุกคน ฟังข้าก่อน” หัวของอาจารย์หลี่เริ่มวิงเวียนจากการโต้เถียงของพวกนาง ทางบิดาของเด็กทั้งสามเองก็ต้องการออกโรง แต่ในเวลานี้เมิ่งฉีฮ่วนไม่อยู่บ้าน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถพูดอะไรที่ไม่ดีกับหลี่เยว่หานที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
“พวกเรามาพูดถึงมู่ชวนกันก่อน ในชั้นเรียนเด็กคนนี้จริงจังมาก เป็นมิตรกับสหายร่วมชั้น และขยันทำการบ้าน ตรงกันข้าม เด็กทั้งสามคน ต้าจ้วง เอ้อร์โก่ว และไหลเป่า ไม่ต้องพูดถึงเรื่องซุกซนในชั้นเรียน เท่าที่ข้ารู้ พวกเขาได้รังแกสหายร่วมชั้นสองสามครั้ง และมู่ชวนไม่ใช่เด็กคนแรกที่ถูกพวกเขารังแก”
อาจารย์หลี่กล่าวพร้อมกับหันศีรษะไปมองผู้ปกครองของเด็กทั้งสาม “เด็ก ๆ นั้นดื้อโดยธรรมชาติ ในฐานะอาจารย์ข้าเองก็รู้ดี ดังนั้นข้าจึงได้แต่เข้มงวดกับพวกเขามากขึ้น ข้าได้รายงานสิ่งเหล่านี้ไปที่บ้านพวกเจ้าหลายครั้งแล้ว ข้าคิดว่าพวกเจ้าน่าจะจำได้”
หลังจากที่อาจารย์หลี่บอก ผู้หญิงทั้ง
