มันจะไม่ง่ายเหมือนแค่การขู่ให้กลัว เพราะถ้าตอนเด็กขโมยเข็มปักผ้าได้ โตมาคงกล้าขโมยเงินทอง ถ้าไม่ให้พวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่สามารถรังแกคนได้ตามใจ รอจนพวกเขาโตขึ้นแล้วทุบตีคนจนตาย เมื่อนั้นมันจะเป็นความผิดร้ายแรง”
“เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร!” แม่ของต้าจ้วงกระโดดขึ้นด้วยความโกรธ “ได้ เจ้าบอกว่าเจ้ากำลังจะไปหาอาจารย์หลี่ใช่ไหม? คนของข้าไปเชิญเขามาแล้ว เรามาดูกันว่าเจ้าพูดถูกหรือเราพูดถูก!”
หลังจากพูดจบก็มีคนสองสามคนเดินเข้ามาจากนอกประตู โดยหนึ่งในนั้นคืออาจารย์หลี่
ทันทีที่พวกเขาเห็นอาจารย์หลี่ ผู้หญิงในหมู่บ้านทั้งสามคนมองไปที่หลี่เยว่หานอย่างยั่วยุโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“สวัสดีเจ้าค่ะ อาจารย์หลี่ ” หลี่เยว่หานทักทายอาจารย์หลี่ด้วยรอยยิ้ม “เป็นเช่นนี้ พวกนางสามคนพาเด็กที่รังแกมู่ชวนตอนเที่ยงมาที่บ้านข้า พวกเขายืนยันว่าข้าทำให้เด็ก ๆ ตกใจ และว่าข้าบ้านเมิ่งเป็นเพียงคนนอก ทั้งพวกนางยังต้องการขับไล่บ้านเมิ่งของเราออกไปด้วย”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
ท้ายที่สุด… อาจารย์หลี่ก็เป็นคนนอกเช่นกัน!
“เป็นเช่นนี้เอง” อาจารย์หลี่พูดอย่างใจเย็น “ตอนเที่ยงวันนี้ เด็กสามคน ต้าจ้วง เอ้อร์โก่ว และไหลเป่ารังแกมู่ชวนในสำนักศึกษา สะใภ้บ้านเมิ่งไม่อยากให้ลูกของนางถูกเรียกว่าเด็กกำพร้า ดังนั้นนางจึงออกหน้า ฮูหยินทั้งสามคน แท้จริงแล้วลูก ๆ ของพวกเจ้าเป็นคนเริ่มเรื่องนี้ก่อน”
“อาจาร
