บทที่ 82 มู่ชวนถูกรังแก
ระหว่างทางเธอไม่พบตระกูลหลี่และตระกูลหวัง หลังจากส่งมู่ชวนไปสำนักศึกษาแล้ว หลี่เยว่หานก็เดินกลับบ้านพร้อมกับหลิงซีในอ้อมแขน
“บ้านเมิ่ง!” มีคนส่งเสียงทักทายหลี่เยว่หานอย่างอบอุ่น ซึ่งหลี่เยว่หานจำสะใภ้บ้านชิวได้ว่าเป็นเพื่อนบ้านของหลิวโหย่วฉาย ดังนั้นเธอจึงหยุดเท้ารอ
“บ้านเมิ่ง ข้าได้ยินมาว่าเจ้าทำหมูตุ๋นได้อร่อย ถ้าเจ้าว่าง สอนข้าทำได้หรือไม่?” นางกอดแขนของหลี่เยว่หาน พลางบีบหน้าของหลิงซี “อ้า สาวน้อยคนนี้น้ำหนักขึ้นแล้ว ยิ่งดูยิ่งงาม!”
เดิมทีหลี่เยว่หานไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับนางมากนัก แต่เมื่อได้ยินคำชมของนาง หลิงซีก็รู้สึกภูมิใจเล็กน้อย “ใช่ ตอนนี้ หลิงซี เริ่มอวบอิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อโตขึ้น ข้าจะต้องงดงามอย่างแน่นอน! ”
“ถูกต้อง ๆ ยังไงซะครอบครัวเจ้าก็ล้วนดูดีกันหมด!” สะใภ้ชิวกล่าวพลางสัมผัสใบหน้าที่นุ่มนิ่มและเรียบเนียนของหลิงซี
เห็นได้ชัดว่าหลิงซีไม่คุ้นเคยกับการถูกปฏิบัติอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ นางซุกกับไหล่ของหลี่เยว่หานเพื่อหลีกเลี่ยงมือของสะใภ้ชิวทันที
“บ้านเมิ่ง เจ้ายังมีเนื้อสัตว์อยู่ใช่หรือไม่” สะใภ้ชิวพูดพลางถูมือของนางเข้าด้วยกัน ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มที่ประจบ “เจ้าให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าจะให้เงิน!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ผงะไปเล็กน้อย “เจ้าต้องการเนื้อของข้าไปทำอะไร?”
“ฮายยย ไม่ใช่เจ้าตัวโตที่บ้านข้าตะกละตะกลามเพรา
