ะกลิ่นอาหารของเจ้าทุกวันรึ! เด็กในครอบครัวข้าไม่ยอมกินข้าวมาสองวันแล้ว ข้าจึงคิดจะซื้อเนื้อตุ๋นของเจ้ากลับไปให้เจ้าเด็กคนนั้นกินเสียหน่อย”
“เป็นเช่นนั้นเอง” หลี่เยว่หานไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติหลังจากได้ยินสิ่งที่นางพูด “ถ้างั้นพี่สะใภ้ชิวก็กลับบ้านไปกับข้าเพื่อรับของเถอะ ข้าไม่ต้องการเงินของเจ้า แต่อย่าไปบอกคนอื่น ไม่เช่นนั้นทุกคนจะมาขอจากข้า เนื้อที่เหลือจากการล่าของข้าก็เก็บไว้เลี้ยงดูเด็กทั้งสอง ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีให้มากนัก”
“ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ!” สะใภ้ชิวพยักหน้าทันทีเมื่อเห็นหลี่เยว่หานตกลง
เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่เยว่หานก็ขอให้สะใภ้ชิวช่วยดูแลลานสักพัก จากนั้นไปที่ห้องเก็บผักด้วยตัวเอง และหั่นเนื้อครึ่งชั่งให้นาง สะใภ้ชิวขอบคุณเธอไม่รู้จบ
“บ้านเมิ่ง เจ้าได้ยินรึยัง?” ก่อนจากไป สะใภ้ชิวก็พลันหยุดเดิน
“อะไรรึ?” หลี่เยว่หานงงงวย
“เรื่องพ่อแม่ใจทมิฬของเจ้าอย่างไรเล่า!” ทันทีที่สะใภ้ชิวเริ่มซุบซิบ นางก็มากระซิบข้างหูของหลี่เยว่หานทันทีและพูดพล่าม “ข้าได้ยินว่าท่านปู่ซุนไปหาพวกเขาเมื่อเช้านี้ และเตือนพวกเขาว่าถ้าพวกเขามาที่บ้านเจ้าอีกครั้ง เขาจะขับไล่ทั้งครอบครัวออกจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋นซะ!”
หลังจากได้ยินเรื่องนี้ หลี่เยว่หานคิดว่ามื้ออาหารดี ๆ เมื่อวานไม่ได้ไร้ประโยชน์จริง ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เช้านี้ข้ายุ่งอยู่กับเด็กทั้งสองคน ดังนั้นข้าจึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย ถ้าพี่สะใภ้ชิวไม่ได้บอ
