เสียงเคลื่อนไหวจากสำนักศึกษาได้อย่างชัดเจนจึงแทบจะวิ่งเหยาะ ๆ มาทางนี้
“บ้านเมิ่ง นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นรึ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เยว่หานได้พบกับอาจารย์หลี่ บุคคลนี้มีอายุน้อยกว่าหลี่ต้าเฉิงไม่มาก แต่เขากลับดูอ่อนโยนและสง่างามด้วยใบหน้าที่ดูเป็นผู้มีความรู้ ซึ่งเขาดูคงแก่เรียนนัก
“นักเรียนของท่านเรียกมู่ชวนของครอบครัวข้าว่าเป็นเด็กกำพร้า และบอกว่าข้าจะขับไล่มู่ชวนและหลิงซีของเราออกจากบ้าน ท่านรู้เรื่องนี้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาจารย์หลี่ก็ตะลึงไปเล็กน้อยและโต้ตอบทันที “ต้าจ้วง เอ้อร์โก่ว ไหลเป่า เจ้าปฏิบัติต่อสหายร่วมชั้นเช่นนี้ได้อย่างไร? นี่คือวิธีที่ข้าสอนเจ้าหรือ?”
เด็กที่ถูกเรียกว่าต้าจ้วงนั้นสูงใหญ่และดูแข็งแรงจริง ๆ แต่ในขณะนี้ เขากลับร้องไห้หนักมากเหมือนเด็กผู้หญิง “ฮือ ๆ…อาจารย์หลี่ นาง…นางบอกว่านางจะกินพวกเราทีละคน…”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ อาจารย์หลี่ก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
“ใช่ ข้าเชี่ยวชาญเรื่องกินเด็กเลว คราวหน้าถ้าข้ารู้ว่าพวกเจ้ารังแกมู่ชวน ข้าจะไปบ้านพวกเจ้าและกินพวกเจ้าทีละคน!”
หลี่เยว่หานรังแกเด็กอย่างมีเหตุผล
“บ้านเมิ่ง เจ้าอย่าทำให้เด็ก ๆ กลัวสิ” อาจารย์หลี่หัวเราะก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก “ข้าสัญญาว่ามู่ชวนจะไม่ถูกสหายร่วมชั้นรังแกอีก และเจ้าก็ควรจะหยุดทำให้พวกเขากลัวได้แล้ว พวกเขายังเป็นเด็ก ถ้าทำพวกเขากลัว บิดามารดาพวกเขาจะมาเอาเรื่องเจ้าได้”
“โอ้” หลี
