ข้างใน หญิงสาวตั้งใจฟัง ก่อนพบว่าเป็นเสียงของมู่ชวน
“จงเจิ้งมู่ชวนอันใดกัน? เจ้าคือเมิ่งมู่ชวน ที่บิดาของเจ้ายืนกรานว่าเจ้าเป็นเด็กกำพร้า เพราะมารดาของเจ้าแอบให้กำเนิดเจ้าและน้องสาวของเจ้าลับหลังบิดา ไม่อย่างนั้นเขาจะเลี้ยงเจ้าสองคนพี่น้องได้อย่างไร! ”
“ถูกต้องแล้ว! ตอนนี้บิดาของเจ้ามีภรรยาใหม่แล้ว ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะไล่พวกเจ้าพี่ชายน้องสาวทั้งสองออกจากบ้าน!”
“เด็กกำพร้า! มู่ชวนเป็นเด็กกำพร้า มู่ชวนเด็กกำพร้า!”
…
หลี่เยว่หานซึ่งยืนอยู่นอกสำนักศึกษารู้สึกโกรธเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอเดินไปที่ประตูสองสามก้าวและจับมือมู่ชวนซึ่งมีดวงตาสีแดงก่ำจากการถูกด่าทอ แต่กลั้นไว้เพื่อไม่ให้น้ำตาไหล เมื่อมองไปที่เด็ก ๆ เหล่านั้น หญิงสาวก็พูดเสียงดังขึ้น “ใครก็ตามที่กล้าพูดว่ามู่ชวนบ้านเราเป็นเด็กกำพร้า ข้าจะทำให้เขาเป็นเด็กกำพร้าทันที!”
เห็นได้ชัดว่าเด็กเหล่านั้นไม่คาดคิดว่าหลี่เยว่หานจะมารับมู่ชวน ซึ่งพวกเขาก็พากันกลัวนางทันที
“พวกเจ้าทุกคนมีบิดามารดาแต่กลับมายืนด่าสหายร่วมชั้นคนอื่นที่นี่ บิดามารดาเจ้าจ่ายเงินให้เจ้ามาสำนักศึกษา เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าได้เรียนรู้แต่วิธีทำให้คนอื่นอับอาย?”
“สำหรับเด็กอย่างพวกเจ้า บอกเลยว่าข้ากินหมดได้ในคำเดียว!”
ดังที่หลี่เยว่หานพูด หญิงสาวแยกเขี้ยวใส่พวกเขา ทำให้เด็กน้อยเหล่านี้หวาดกลัวจนน้ำตาไหล
อาจารย์หลี่ ซึ่งได้ทำการสอนจบแล้วและกำลังอยู่ในลานบ้าน เขาย่อมได้ยิน
