บทที่ 81 เจ้าไม่อยากเปิดร้านอาหารหรือ
ในตอนเย็น หลี่เยว่หานหั่นเนื้อทำเนื้อตุ๋นชามใหญ่เป็นพิเศษ ทั้งยังต้มสุราจากห้องเก็บสุราของเมิ่งฉีฮ่วน เพิ่มข้าวฟ่างและปรุงอาหารอีกหลายจาน จากนั้นจึงให้เมิ่งฉีฮ่วนไปเชิญหัวหน้าหมู่บ้านอย่างท่านปู่ซุนมา
เมิ่งฉีฮ่วนมองไปที่โต๊ะอาหารแสนอร่อยก็รู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย “ทำไมในวันธรรมดาข้าไม่เห็นที่บ้านปรุงอาหารอร่อย ๆ มากมายเช่นนี้เลยเล่า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานทั้งรำคาญและนึกตลก “จะเหมือนกันรึ? ท่านปู่ซุนช่วยเราไว้ในวันนี้ ดังนั้นข้าควรจะขอบคุณเขาให้มากเสียหน่อย”
“แต่ข้าก็ช่วยเจ้าไว้มากเหมือนกัน” เมิ่งฉีฮ่วนยืดตัวขึ้นหลังตรง “ถ้าไม่ใช่เพราะสามีของเจ้าควบคุมสถานการณ์ไว้ ครอบครัวของเจ้าจะทำตัวดี ๆ หรือ?”
“ใช่ ใช่ ท่านสมควรได้รับรางวัลยิ่ง รีบไปเชิญท่านปู่ซุนมา ถ้าไปสายเขาอาจจะอิ่มแล้ว” หลี่เยว่หานดันเมิ่งฉีฮ่วนออกจากครัวไปพลางเอ่ยชมลวก ๆ
เมื่อหันกลับมา เธอก็เห็นหลิงซีเม้มปากยิ้ม
“เจ้าหัวเราะอะไร” หลี่เยว่หานรู้สึกเพียงว่าใบหน้าของเธอร้อนขึ้น
“ความสัมพันธ์ระหว่างอาหญิงกับอาเมิ่งช่างดีขึ้นเรื่อย ๆ ~” หลิงซีพูด ก่อนจะพุ่งตรงไปที่เตาเพื่อเป็นสาวน้อยเฝ้าเตาต่อไป
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกเพียงว่าหัวใจของตนสั่น เมื่อนึกถึงตอนที่เมิ่งฉีฮ่วนยืนอยู่ต่อหน้าเธอเมื่อตอนกลางวันนี้ หัวใจก็สั่นไหวไปไม่มากก็น้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับการปกป้องจา
