ั้ง ท่านปู่ซุนก็ดูจะตื่นเต้น
“ทำไมถึงบอกพวกเราพูดไร้สาระ? เพราะบิดามารดาของพวกเจ้าพี่น้องทั้งคู่เสียชีวิตไปแล้ว เจ้าจึงคิดว่าจะกลับมาได้รึ?”
“จุ๊ ๆๆ หน้าด้านกลับมาก็ช่างเถอะ แต่เจ้ากล้าใส่ร้ายพี่เมิ่งรังแกลูกสาวตัวเอง พวกเรามีใครไม่รู้บ้างว่าก่อนแต่งกับภรรยาคนปัจจุบันพี่เมิ่งไม่ได้มองผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นหวังเหอฮวาจะเสนอตัวหลายครั้งเช่นนั้น และคงไม่ถูกไล่ออกทุกครั้งหรอก!”
“โอ้ ข้าได้ยินมาว่าภรรยาคนแรกของผู้ชายที่นางแต่งงานด้วยก็เป็นคนน่าสงสารเช่นกัน นางเป็นคนนอกที่มาตั้งรกรากที่นี่ แต่ต่อมานางมีสุขภาพไม่ดี และว่ากันว่านางเสียชีวิตด้วยความโกรธ ข้าได้ยินว่าหวังเฟิ่งมีความสัมพันธ์กับหลี่ต้าเฉิงนานแล้ว ทั้งสินสอดทองหมั้นเดิมของภรรยาคนก่อนก็มีค่อนข้างมาก!”
“ข้าได้ยินมาว่านางเป็นผู้หญิงจากครอบครัวตกต่ำที่กำลังมองหาสถานที่ลงหลักปักฐาน และอยากจะมาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นของเราในตอนนั้น แต่เมื่อข้าได้ยินว่านางเป็นผู้หญิงจากครอบครัวร่ำรวยที่ตกต่ำ จึงไม่มีคนช่วยรับรอง ท่านปู่ซุนจึงส่งนางไปที่หมู่บ้านเฮยถู่ด้วยตัวเอง!”
“เจ้าพูดแบบนั้นข้าก็จำได้ จิ๊ ๆ โชคชะตาเล่นตลกนัก ท้ายที่สุดลูกสาวของหญิงผู้นั้นก็แต่งมาที่หมู่บ้านของเรา”
“หวังเฟิ่งช่างไร้ยางอายจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่ลูกสาวที่นางให้กำเนิดจะ…”
…
ไม่ว่าหวังเฟิ่งจะเป็นคนผิวหนาแค่ไหน ยามนี้ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนสีแดงดังโดนไฟเผา ก่อนนางจะปกป้อง
