ตัวเองอย่างรวดเร็ว “อวี๋ปิงซูเองก็อายุสั้น ยามแม่สื่อมาสู่ขอ ถ้าข้าไม่เห็นว่าต้าเฉิงเป็นผู้ชายที่ทำงานหนักเพื่อลูกสาวของตนคนหนึ่ง ใครจะไปแต่งกับพ่อม่ายกัน!”
“พูดไปแล้ว! เดิมทีอวี๋ปิงซูก็เป็นหญิงสาวบอบบาง ไม่สามารถทนลำบากได้ นางจึงสมควรตายไปแต่เนิ่น ๆ อยู่แล้ว!”
เมื่อได้ยินหวังเฟิ่งใส่ร้ายมารดาของเจ้าร่างเดิม หลี่เยว่หานก็โกรธทันที หญิงสาวขึ้นไปตบหวังเฟิ่งอย่างดุเดือดและผลักหวังเฟิ่งลงกับพื้นโดยไม่คิด “ข้าขอเตือนท่าน มันไม่เป็นไรถ้าท่านจะด่าทอข้า แต่ไม่ใช่ให้ท่านกล้ามาบอกว่าแม่ของข้าสมควรตายไปแต่เนิ่น ๆ วันนี้ข้าจะฆ่าท่านทิ้ง!”
เมื่อพูดเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ยกเท้าขึ้นเหยียบหัวของหวังเฟิ่ง
เมิ่งฉีฮ่วนเป็นผู้ที่มีตาและมือที่ฉับไว จึงพาตัวหลี่เยว่หานกลับมาในอึดใจ “อย่าหุนหันพลันแล่น มันจะไม่ดีถ้านางเอามาข่มขู่เจ้าภายหลัง”
ในขณะนี้ ท่านปู่ซุนก็กระแอมในลำคอหลังจากเห็นความตื่นเต้นเพียงพอแล้ว ก่อนจะพูดว่า “ข้าไม่ได้คาดว่าเจ้าจะเป็นลูกสาวของปิงซู ถ้าข้าปล่อยให้ผู้หญิงที่ดีอย่างปิงซูอยู่ที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น บางทีนางอาจจะไม่จากไปตั้งแต่ยังสาว ข้าต้องขอโทษจริง ๆ เด็กน้อย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็มองไปที่ท่านปู่ซุนด้วยความประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าในน้ำเต้าอีกฝ่ายกำลังขายยาชนิดใด*[1]
“ข้าเข้าใจเรื่องราวแล้ว” ท่านปู่ซุนถือไม้เท้าก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว หยุดตรงหน้าหวังเฟิ่งและหวังฉิน ก่อนพูดว
