บทที่ 79 หลี่เยว่หานแข็งแกร่งยิ่งนัก
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็เลิกคิ้ว “แค่นั้นรึ?”
“นั่นยังไม่พออีกหรือ?” หวังเฟิ่งตะโกน “มานี่สิ! ตระกูลเมิ่งเป็นพวกอันธพาล! เจ้าทำลายความบริสุทธิ์ของเด็กสาวสองคน! หากเจ้าเป็นพวกนางจะทำเช่นไร! สวรรค์! โอ้! บ้านเมืองยังมีกฎหมายอยู่หรือไม่!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้หลี่เยว่หานก็ยิ่งโมโหนัก “บริสุทธิ์อย่างนั้น บริสุทธิ์อย่างนี้ หวังเฟิ่ง เหตุใดท่านยังมีหน้าพูดว่าหลี่หรงหรงบริสุทธิ์? ท่านต้องการให้ข้าไปที่บ้านหลิ่วในอำเภอหย่งหนิง และเชิญหลิ่วจื้อหย่วนมาถามดูว่าเขามีความสัมพันธ์กับหลี่หรงหรงมากี่ครั้งแล้วหรือไม่”
“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระ!” หวังเฟิ่งจ้องเขม็ง
“ข้ากำลังพูดไร้สาระ?” หลี่เยว่หานยิ้มเย็น “ท่านพ่อเห็นด้วยตาของเขาเองว่าหลิ่วจื้อหย่วนจูบหลี่หรงหรง ทั้งเจ้ายังยอมรับต่อหน้าข้าด้วยว่าหลี่หรงหรงและหลิ่วจื้อหย่วนมีความสัมพันธ์แนบแน่นกันแล้ว เย็นวันที่อู๋หลานหลานกับเจิ้งจวนมาที่ประตู ข้าลอบกลับบ้านอย่างลับ ๆ แต่กลับเห็นหลี่หรงหรงอยู่ในลานบ้านของข้า โดยหลิ่วจื้อหย่วนกำลังสัมผัสหน้าอกของหลี่หรงหรง นางยังเรียกบริสุทธิ์ได้อยู่อีกหรือ?”
“นังสารเลว เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอันใด? รีบหุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปซะ!” หลี่หรงหรงตวาด “เจ้าไม่ต้องการให้สามีเจ้ามารับผิดชอบลูกสาวข้า เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องสร้างคำพูดชั่วร้ายเช่นนี้มาทำลายชื่อเสียงของลูกสาวข้า!”
“ข้าทำลายชื่อเ
