ะกลายเป็นผู้นำแห่งจู่อัน*[1] ถ้าเมิ่งฉีฮ่วนไม่หยุดไว้ หลี่เยว่หานคงได้ด่าคำที่แย่กว่านี้แล้ว
“เยว่หาน อย่าโกรธไปเลย” เมิ่งฉีฮ่วนรีบปลอบหลี่เยว่หาน ซึ่งกำลังแยกเขี้ยวและกางกรงเล็บของนางเหมือนเสือดาวตัวเล็ก ๆ เพราะกลัวว่านางอาจจะโกรธไปมากกว่านี้เขาจึงปลอบนางเบา ๆ “พวกเขามาสร้างเรื่องทุกวันไม่หยุด วันนี้ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย ตอนขากลับข้าให้คนไปเชิญผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว ให้ผู้ใหญ่บ้านมาตัดสินก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนกล่าวว่าได้เชิญหัวหน้าหมู่บ้านมา ครอบครัวของหวังเฟิ่งและครอบครัวของหวังเหอฮวาก็สงวนท่าทีทันใด
หลี่เยว่หานชำเลืองมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นมองไปทางหวังเฟิ่ง ก่อนก้มหน้าลง “ได้ ยามนายน้อยเวินจากไปเมื่อครู่นี้ ข้าได้ขอให้เขาตามหลิ่วจื้อหย่วนมาแล้ว มาดูกันว่าท้ายที่สุดหลิ่วจื้อหย่วนกับเจ้า หลี่หรงหรงเป็นคู่สุนัขติดสัดหรือไม่!” ประโยคนี้ของหลี่เยว่หานเป็นเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิง
ยามเวินเทียนเหล่ยจากไป หากเมิ่งฉีฮ่วนไม่ดึงเธอไปด้วย หลี่เยว่หานก็คงไม่ต้องการออกไปส่งนายน้อยหลักลอยคนนั้น ไยเธอจึงจะขอให้เขาไปตามหลิ่วจื้อหย่วนมาได้กัน?
“เจ้ากล้าก็พูดอีกรอบสิ!” หลี่หรงหรงตะโกน
“คู่สุนัขติดสัด! คู่สุนัขติดสัด คู่สุนัขติดสัด!” หลี่เยว่หานกระโดดขึ้นลงอยู่ข้างหลังเมิ่งฉีฮ่วนขณะด่าทอ “เจ้ากล้าก็มาตีข้าสิ! คู่สุนัขติดสัด!”
แม้ว่าคำสบถของหลี่เยว่หานนั้นยากจะฟัง แต่เมิ่งฉีฮ่วนก็ยังรู้สึ
