บทที่ 78 โชคร้ายมาอีกแล้ว
เมิ่งฉีฮ่วนได้ยินหลี่เยว่หานพูดอย่างนั้นก็ลอบหัวเราะในใจ แต่ไม่แสดงออกมา เพียงพยักหน้ารับอย่างเงียบขรึม
“ข้าไม่ทำ ท่านไปเชิญคนมีความสามารถคนอื่นเถอะ” หลี่เยว่หานพูดแล้วก็จะลุกขึ้นแต่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนดึงเอาไว้
ขณะที่หลี่เยว่หานนึกสงสัยก็ได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยขึ้นเสียงเนิบนาบ “หากฮูหยินของข้าไปเป็นล่ามแปลภาษาให้เจ้า เจ้าจะให้ค่าตอบแทนเท่าไหร่?”
“เรื่องนี้…” เวินเทียนเหล่ยอึ้งไป “พวกเราคิดค่าตอบแทนเป็นรายครั้ง ท่านเห็นว่าอย่างไร?”
“ไม่ได้” เมิ่งฉีฮ่วนปฏิเสธทันควัน “คิดตามจำนวนคำ”
เวินเทียนเหล่ยตะลึงงัน
แม้แต่หลี่เยว่หานก็ถูกการกระทำดุจสิงโตอ้าปากกว้าง*[1]ของเมิ่งฉีฮ่วนทำให้งุนงงไปหมด เธอกระตุกแขนเสื้อของเขาแล้วกระซิบ “ท่านพูดเหลวไหลอะไรน่ะ ข้าไม่ไปเป็นล่ามหรอกนะ!”
“ฮูหยิน คุณชายใหญ่เวินมีเงิน พวกเราไม่ต้องกลัวไปหรอก” เมิ่งฉีฮ่วนว่าแล้วก็ตบหลังหลี่เยว่หานเป็นเชิงปลอบใจ ราวกับหญิงสาวถูกทำให้เสียขวัญไปจริง ๆ กระนั้นแหละ
“ข้าเปล่านะ ข้า…” หลี่เยว่หานอยากพูดว่าเธอไม่อยากเปิดเผยความสามารถ แต่เมิ่งฉีฮ่วนกลับส่งสายตาเป็นเชิงบอกว่า ‘วางใจเถอะ’ มาให้ หญิงสาวจึงจำต้องกลืนคำพูดลงไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
เวินเทียนเหล่ยครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายจึงกัดฟันเอ่ยว่า “คิดตามจำนวนคำใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่เมิ่งฮูหยินจะต้องรับรองว่านางจะถ่ายทอดได้ตรงประเด็นและไม่ตกหล่น ทั้งยังต้องแปลจากทั้งฝั
