นี้เจ้ามาตอบแทนกันเช่นนี้รึ! วันนี้ข้าจะตีสั่งสอนเจ้า แม่เจ้าจะได้เห็นว่าตัวเองคลอดลูกแบบไหนออกมา!”
หลี่เยว่หานที่ประสบชะตากรรมเดียวกับเจ้าของร่างเดิม ได้ยินวาจาของหวังเฟิ่งก็พลันเดือดดาล
เวลาเดียวกับที่หวังเฟิ่งฟาดไม้กวาดเข้ามาหา หลี่เยว่หานก็หลบไปข้าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว เก็บไม้เขี่ยฟืนขึ้นมาปัดไม้กวาดในมือหวังเฟิ่งจนกระเด็นไปไกล “ท่านเป็นตัวอะไร! มีสิทธิ์มาสั่งสอนข้าด้วยเรอะ?”
เมิ่งฉีฮ่วนเพิ่งกลับมาจากไปส่งมู่ชวนที่สำนักศึกษา ระหว่างทางขากลับได้ยินคนพูดกันว่าหวังเฟิ่งยกพวกไปที่เรือนตนเองแล้ว ก็รีบรุดกลับมาไวปานเหินลม พอเข้าประตูมาได้ก็เห็นภาพที่หลี่เยว่หานปัดไม้กวาดของหวังเฟิ่งกระเด็นพอดี ยามนั้นก็ผลักคนที่ยืนขวางประตูออกไปอย่างเกรี้ยวกราด พุ่งเข้าไปยืนขวางไว้ตรงหน้าหลี่เยว่หาน
“ใครหน้าไหนกล้าลงไม้ลงมืออีก ข้าจะเอาชีวิตมันผู้นั้น!” เมิ่งฉีฮ่วนหน้าโหดอยู่เป็นทุนเดิม ยามนี้ยังบันดาลโทสะ ยิ่งทำให้น่ากลัวขึ้นไปอีก
“ข้า…ข้าสั่งสอนลูกสาว เจ้าไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!” หวังเฟิ่งถูกเมิ่งฉีฮ่วนตะคอกใส่ ความมั่นใจในตนเองก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด นางดึงหลี่หรงหรงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ออกมา พูดเสียงดังว่า “เจ้าทำลายความบริสุทธิ์ของลูกสาวคนรองของข้าแล้ว ยังคิดจะไม่รับผิดชอบอีกหรือ! ใช่แล้ว ยังมีเหอฮวา ความบริสุทธิ์ของหวังเหอฮวาก็ถูกเจ้าทำลายกับมือด้วยเหมือนกัน เจ้าคิดจะจัดการอย่างไร!”
เมิ่งฉีฮ่วนได้ยินอย่าง
