บทที่ 77 รบกวนอีกอย่าง
“โถละยี่สิบตำลึง” หลี่เยว่หานกล่าวโดยตาไม่กะพริบและหัวใจก็ไม่เต้นแรง “ท่านซื้อของจากข้า ข้าจะขายให้ท่านในราคาโถละยี่สิบตำลึง หลังจากนั้นท่านจะเอาไปขายต่อราคาเท่าไหร่ข้าล้วนไม่สน”
ได้ยินเช่นนั้น เวินเทียนเหล่ยก็พลันมุ่นคิ้วครุ่นคิดอย่างจริงจัง
เมิ่งฉีฮ่วนเห็นคนทั้งสองเจรจากันโดยไม่สนใจตนเองชายหนุ่มก็ไพล่แขนกับพนักเก้าอี้อย่างไม่พอใจ “คุณชายเวิน เนื้อที่ฮูหยินของข้านำมาทำเนื้อตุ๋นเป็นเนื้อของสัตว์ป่าที่ข้าขายหนังของพวกมันให้กับเจ้า คู่ควรกับราคานี้หรือไม่เจ้าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ”
เวินเทียนเหล่ยได้ยินอย่างนั้นก็ตบโต๊ะ “สามสิบตำลึง!”
“อะไรนะ?” หลี่เยว่หานตะลึง
“ข้าจะรับซื้อเนื้อตุ๋นของเมิ่งฮูหยินในราคาโถละสามสิบตำลึง แต่เมิ่งฮูหยินไม่อาจขายให้คนอื่นได้อีก เช่นนี้ได้หรือไม่?” เวินเทียนเหล่ยส่องผ่านแววตาที่เด็ดเดี่ยวออกมา
“ไม่ได้” หลี่เยว่หานปฏิเสธ “ข้าไม่อาจทำการค้ากับท่านเพียงคนเดียว อีกอย่าง…”
“เพิ่มส่วนแบ่งที่ได้จากการขายให้อีกหนึ่งส่วน!” เวินเทียนเหล่ยโพล่งขึ้น
หลี่เยว่หานได้ยินแล้วก็ต้องอึ้งงันไป หันไปมองเมิ่งฉีฮ่วนก็เห็นว่าอีกฝ่ายยกยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ เธออดสงสัยไม่ได้ “คุณชายเวินรอสักครู่” หญิงสาวพูดพลางส่งสายตาให้เมิ่งฉีฮ่วน
เมิ่งฉีฮ่วนมองเวินเทียนเหล่ยอย่างได้อกได้ใจ แล้วเดินเชิดหน้าตามหลี่เยว่หานออกไปจากครัวด้วยอารมณ์เบิกบาน
เมื่อเห็นคนทั้งสองออกไปแล้ว เวิ
