บทที่ 76 เจ้าหุบปากให้ข้าเดี๋ยวนี้
เวินเทียนเหล่ยมองเมิ่งฉีฮ่วนยิ้มแฝงเจตนาร้ายแล้วก็ต้องขนลุก
“ผู้ใดให้เจ้าจ้องคุณชายใหญ่ของพวกข้าแบบนั้น!” บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ อยากแสดงออกต่อหน้าเวินเทียนเหล่ยจึงยืดอกก้าวออกมา แต่กลับถูกเมิ่งฉีฮ่วนจ้องมองจนเหงื่อเย็นหลั่งไหล
“เจ้าหุบปากให้ข้าเดี๋ยวนี้!” เวินเทียนเหล่ยเตะบ่าวรับใช้คนนั้นออกไปข้างนอก ลูบเหงื่อบนหน้าผากแล้วพูดว่า “พี่เมิ่ง ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าแม่นางหลี่เป็นภรรยาของท่าน…”
“ไม่รู้?” เมิ่งฉีฮ่วนหรี่ตามองเวินเทียนเหล่ย “แล้วเจ้าหานางพบได้อย่างไร? วันนั้นข้ากับนางไปเมืองหลิวชิงด้วยกันนะ!”
“ข้า…ข้า…” เวินเทียนเหล่ยไหนเลยจะทราบว่าคนที่อยู่กับหลี่เยว่หานวันนั้นคือเมิ่งฉีฮ่วน เขาร้อนใจจนเหงื่อตก “ท่านคิดดูสิ ตอนนี้พี่เมิ่งแต่งกายงามสง่า หนวดก็โกนจนเกลี้ยงเกลา ผมเผ้าก็รวบขึ้นอย่างประณีต แลดูมีสง่าราศีปานไหน”
“แล้วอย่างไร?” สีหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนปราศจากความรู้สึก
หลี่เยว่หานไม่รู้ว่าพวกเขารู้จักกันได้อย่างไร แต่ดูจากบรรยากาศก็ทราบได้ว่าไม่ถูกต้องจึงเดินกลับเข้าห้องครัว
เสียงเวินเทียนเหล่ยพยายามอธิบายดังมาจากด้านนอกห้องครัว “วันนั้นข้าได้ยินแม่นางท่านนี้ ไม่สิ เมิ่งฮูหยินพูดภาษาของพ่อค้าจากต่างแคว้น ข้าจำท่านไม่ได้จริง ๆ! ข้าเลยให้คนไปสืบอยู่นานจึงรู้ว่าแม่นาง…เมิ่งฮูหยินอาศัยอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น วันนี้ข้าก็เพิ่งมาเจอนางเป็นครั้งแรก ก่อนหน้าน
