บทที่ 74 คนไร้ยางอายมาอีกแล้ว
แม้หลิงซีน้อยจะไม่ใคร่เข้าใจคำพูดของหลี่เยว่หานเท่าใดนัก แต่ในเมื่อหลี่เยว่หานบอกว่ากลุ่มคนที่อยู่ข้างนอกนั่นเป็นฝ่ายผิด หลี่เยว่หานก็ต้องพูดถูกอยู่แล้ว
คิดถึงตรงนี้ หลิงซีน้อยก็กินเนื้อและเฝ้าเตาไฟต่อไปอย่างว่าง่าย
เรื่องที่พวกหวังเฟิ่งด่าทอหลี่เยว่หานอยู่หน้าเรือนลือไปทั่วหมู่บ้านไป๋อวิ๋นอย่างรวดเร็ว แต่เวลานี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยว แม้ทุกคนจะเห็นใจที่หลี่เยว่หานมีบิดามารดาเช่นนี้ แต่ก็ไม่มีเวลามาช่วยนางขับไล่คนกลุ่มนี้ออกไป
แต่กลับมีคนไม่น้อยมาเกลี้ยกล่อมบิดามารดาของหวังเหอฮวา บอกให้พวกเขาอย่าไปยุ่งกับเรื่องในครอบครัวของหลี่เยว่หาน
แต่ใครเลยจะคาดว่าพวกเขากลับไม่รับน้ำใจเลยแม้แต่น้อย
มีเพียงหลี่หรงหรงที่ทราบว่า สาเหตุที่คนสกุลหวังมาช่วยพวกตนทวงความรับผิดชอบกับเมิ่งฉีฮ่วนอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ เป็นเพราะชื่อเสียงของหวังเหอฮวาในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นเหม็นเน่าฉาวโฉ่ไม่เหลือชิ้นดีแล้ว ใคร ๆ ล้วนรู้ว่านางชอบเมิ่งฉีฮ่วน คนสกุลหวังจึงอยากให้เมิ่งฉีฮ่วนโชคร้ายใจจะขาด พวกเขาจะได้ฉวยโอกาสให้หวังเหอฮวาแต่งให้เมิ่งฉีฮ่วนไปเสียด้วยกัน!
“โธ่เอ๋ย สงสารหัวอกคนเป็นแม่จริง ๆ…” หวังเฟิ่งเริ่มร้องไห้คร่ำครวญ “แม่เลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่ยังแบเบาะจนเติบโตมาขนาดนี้ แต่ตอนนี้พอออกเรือนไปได้เจ้ากลับลืมแม่คนนี้ไปเสียแล้ว ข้าไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้หนอ…”
“ไม่ยอมรับแม่คนนี้ก็แล้วไปเถอะ ถึงอย่างไ
