บทที่ 73 การล่อลวงของเวินเทียนเหล่ย
หลี่เยว่หานและหลิงซีที่กำลังเดินกลับบ้านได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังมาจากด้านหลัง
หลี่เยว่หานอุ้มหลิงซีขึ้นมาอย่างระมัดระวังก่อนหันกลับไปมอง หญิงสาวเห็นเวินเทียนเหล่ยกระโดดขึ้นหลังม้า ก่อนจะมีเสียงม้าร้องพร้อมกีบเท้าหน้าที่ยกขึ้นลง หลิงซีตกใจเป็นอย่างมากจนกอดคอของหลี่เยว่หานเอาไว้แน่น
เมื่อเห็นว่าหลิงซีตกใจกลัว หลี่เยว่หานก็หงุดหงิดขึ้นมา “เจ้าเป็นอะไร! ถนนก็กว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ ไยจึงมาขี่ม้าไปมาแถวนี้ หรือคิดว่าหมู่บ้านไป๋อวิ๋นของพวกเราเป็นสถานที่ที่เจ้าสามารถทำตามอำเภอใจได้อย่างนั้นหรือ?”
หลี่เยว่หานรู้ว่าผู้คนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ดูแล้วเวินเทียนเหล่ยผู้นี้เป็นคุณชายทรงอำนาจผู้หนึ่ง หากเขาจะหาเรื่องเธอ เกรงว่าเพียงเมิ่งฉีฮ่วนคนเดียวจะไม่อาจหยุดยั้งได้
เมื่อคนรอบ ๆ ได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หาน ต่างก็พากันหยุดและจับจ้องไปที่เวินเทียนเหล่ยที่นั่งอยู่บนหลังม้า ราวกับกำลังสนับสนุนหลี่เยว่หานอย่างเงียบ ๆ
“นั่น…” เวินเทียนเหล่ยรู้ได้ทันทีว่าหลี่เยว่หานกำลังเข้าใจผิด เขารีบลงมาจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็โยนบังเหียนให้ผู้ติดตามด้านข้าง ก่อนจะโค้งคำนับหลี่เยว่หานแล้วกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง “ฮูหยินโปรดอย่าได้เข้าใจผิดไป ข้าได้ยินมาว่าท่านสามารถพูดภาษาหู*[1]ได้ ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อขอให้ท่านมาช่วยเหลือตระกูลเวินของข้า”
หลังจ
