ากได้ยินเช่นนี้ ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หลี่เยว่หานด้วยสีหน้าประหลาดใจ
สะใภ้ตระกูลเมิ่งไม่เพียงแต่ทำอาหารเก่ง ทว่ายังสามารถพูดภาษาหูได้ด้วย? นี่มันพิเศษจริง ๆ!
หลี่เยว่หานสามารถรับรู้ได้ถึงสีหน้าของคนรอบข้าง แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเวินเทียนเหล่ยไปได้ยินว่าเธอสามารถพูดภาษาหูได้มาจากที่ใด ทว่าหญิงสาวก็คิดว่านั่นน่าจะเป็นเพราะมีคนพบเห็นเธอในเมืองครั้งล่าสุด
“คุณชายจำผิดคนแล้ว ข้าเป็นแค่หญิงสาวชาวบ้าน จะไปพูดภาษาหูได้อย่างไร ข้าไม่เคยพูดภาษาหูสักครั้ง” หลังจากที่หลี่เยว่หานกล่าวจบก็หันหลังเตรียมจากไปทันที
“ขอเพียงแค่ฮูหยินเต็มใจจะช่วยตระกูลของข้าพูดคุยเจรจากับชาวหู ข้ายินดีจ่ายเงินเดือนให้ท่านเดือนละสิบตำลึง!” เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานจากไปอย่างไร้เยื่อใย เวินเทียนเหล่ยก็รีบโยนเหยื่อออกไปอย่างรวดเร็ว
น่าเสียดายที่เขาคิดผิด
หลี่เยว่หานมองออกได้อย่างชัดเจนว่าคุณชายผู้นี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่หากวันนี้เธอยอมรับว่าตนเองสามารถพูดภาษาหูได้ในที่สาธารณะ นั่นย่อมนำไปสู่การดึงดูดความสนใจของผู้อื่น
เด็กทั้งสองคนมีตัวตนที่พิเศษ แม้เมิ่งฉีฮ่วนจะมองพวกเขาเป็นเพียงตัวหมากที่พร้อมสละทิ้งได้ทุกเมื่อ แต่หลี่เยว่หานชอบสองพี่น้องมู่ชวนและหลิงซีเป็นอย่างมาก
หากเธอยังอยู่ในบ้านตระกูลหลี่ก็แล้วไป เธอแทบจะรอไม่ไหวเพื่อที่จะสร้างความยุ่งยากให้ตระกูลหลี่เสียด้วยซ้ำ
ทว่าตอนนี้เธออยู่ในตระกูลเมิ่ง ทุกอ
