บทที่ 72 หิวมาก หิวมาก
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหลี่เยว่หานตื่นนอน อาหารก็ถูกเตรียมไว้ภายในครัวเรียบร้อยแล้ว มู่ชวนกำลังจูงมือหลิงซีที่ยังไม่ลืมตาไปล้างหน้า แต่กลับมองไม่เห็นเมิ่งฉีฮ่วน
“มู่ชวน ท่านอาของเจ้าล่ะ?” หลี่เยว่หานหยิบแปรงสีฟันที่ตนทำขึ้นมาเองอย่างง่าย ๆ ไปจุ่มลงในเกลือหยาบเล็กน้อย ล้างหน้าไปพลางเอ่ยถาม
“ท่านอาออกไปตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ ท่านอาหลิวมาชวนขึ้นภูเขาไป บอกว่าอีกไม่นานอากาศจะเย็นลงแล้ว และสัตว์ป่าบนภูเขาจะน้อยลง” มู่ชวนพูดพลางบิดผ้าให้หมาดเพื่อเช็ดหน้าหลิงซีที่ยังคงสะลึมสะลืออยู่ และยังช่วยนางเช็ดขี้ตาและน้ำลายอีกหลายครั้ง
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็บ้วนปากและเอ่ยถามขึ้นมา “โดยปกติก่อนที่อาเมิ่งของพวกเจ้าจะขึ้นภูเขาไปตอนเช้า จะเตรียมอาหารไว้ให้พวกเจ้าเช่นนี้หรือ?”
“ไม่…” มู่ชวนเม้มริมฝีปาก “แต่บางครั้งก็ทำอาหารให้พวกเรา บอกอาหญิงตามตรง ตอนที่ท่านยังไม่มานั้น บางครั้งเมื่ออาเมิ่งกลับมา เขานอนหลับไปโดยไม่ล้างเท้าก็มี”
“…” หลี่เยว่หานอดตกตะลึงขึ้นมาไม่ได้ แต่เมื่อลองหวนคิดไปแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนที่เป็นชายเพียงคนเดียวต้องเลี้ยงดูเด็กน้อยถึงสองคน จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำทุกอย่าง การขึ้นภูเขาไปล่าสัตว์นั้นนับเป็นการใช้แรงกายไม่น้อย กลับมาก็ยังไม่มีข้าวปลาอาหารร้อน ๆ คงจัดการอะไรไม่ได้มาก เพียงล้มตัวลงนอนก็หลับไปได้ในทันที
“อาเมิ่งไม่ล้างเท้าก่อนนอนที่ไหนกัน” หลิงซีหรี่ตาขึ้นม
