อุจจาระสุนัขไปแล้วก็เป็นได้…
“ข้าจะเกิดมาเป็นเช่นไรก็เป็นเรื่องของข้า เจ้าเห็นข้าอุ้มเด็กไว้เช่นนี้แล้วยังกล้าพูดกระเซ้าเย้าแหย่ นับว่าเจ้าไร้มารยาทยิ่งนัก การเตะในวันนี้ถือเป็นบทลงโทษของเจ้า หากมาพูดหยอกล้อข้าเช่นนี้อีก ข้าจะเตะจนรากชีวิตของเจ้าขาดสบั้นแน่!”
เมื่อหลี่เยว่หานพูดจบ เธอก็อุ้มหลิงซีและเดินหมุนตัวเดินออกไป
ขณะนั้นเอง ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมารอบ ๆ ก็มีจำนวนไม่น้อย เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้เห็นหลี่เยว่หานโมโหเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ มากสุดก็เพียงแค่ต่อว่าหวังเหอฮวาเพียงไม่กี่คำ แต่กลับไม่คิดว่าแม้แต่เวินเทียนเหล่ยนางยังกล้ามีปัญหาด้วย ในขณะนั้นเอง ผู้คนต่างพูดเรื่องนี้กันมากมาย แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าพูดต่อหน้าหลี่เยว่หาน
“อาหญิง ข้าได้ยินคนพูดว่าท่านต้องแย่แน่ ๆ” หลิงซีที่กอดคอหลี่เยว่หานไว้กระซิบเบา ๆ ข้างหู
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็เลิกคิ้วขึ้น “ไม่เป็นไร ให้อาของเจ้าปกป้องข้าแล้วกัน”
