บทที่ 71 ข้าจะช่วยเจ้าต่อว่ากลับไป!
“กัวอี้ ยังมีข่าวคราวอื่นอีกหรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยถาม
“มีพะยะค่ะ ฝั่งครอบครัวมารดาของพระชายาได้ลี้ภัยไปพึ่งตำหนักองค์ชายรอง ส่วนน้องสาวของพระชายาก็ได้แต่งเข้าไปเป็นพระสนมขององค์ชายรอง ตอนนี้ในราชสำนักมีข่าวลือหนาหูว่าฝ่าบาทจะแต่งตั้งให้องค์ชายรองเป็นองค์รัชทายาท”
เมื่อได้ยินคำพูดของกัวอี้ สีหน้าเมิ่งฉีฮ่วนก็เย็นชาขึ้น “รู้ตัวตนของผู้ที่มาหมู่บ้านไป๋อวิ๋นในวันนี้หรือไม่?”
“เป็นกลุ่มเดียวกันกับที่มาเมื่อสามเดือนก่อน แต่ที่แปลกก็คือ เวินเทียนเหล่ยพ่อค้าหลวงขั้นหนึ่งก็อยู่ในนั้น ทั้งสองจะมีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่นั้นยังไม่ได้สืบอย่างแน่ชัดพะยะค่ะ” กัวอี้พูดจบจึงเม้มริมฝีปากก่อนจะพูดต่อ “ตามที่ได้ยินมานั้น เวินเทียนเหล่ยเหมือนจะมาหาฮูหยิน”
“หาหลี่เยว่หาน?” เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้วขึ้น “เวินเทียนเหล่ยรู้จักหลี่เยว่หาน?”
“เพียงแค่ได้ฟังมาจากไกล ๆ เท่านั้น ดูเหมือนคุณชายเวินจะสอบถามจากพวกคนที่ชอบพูดไร้สาระ จึงถือโอกาสพูดถึงฮูหยินขึ้นมา แต่คนที่เขาถามนั้นเป็นเพียงแค่หญิงชราในหมู่บ้านเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่รู้จัก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนอดคิดไปถึงช่วงเวลาที่เดินทางไปยังเมืองหลิวชิงขึ้นมาไม่ได้
ทั้งร่างของหลี่เยว่หานนั้นเต็มไปด้วยความลับ จึงยิ่งทำให้เมิ่งฉีฮ่วนเต็มไปด้วยความสงสัย ถ้าหากไม่เป็นเพราะว่าได้สืบเกี่ยวกับหลี่เยว่หานมาอย่างชัดเจนแล้ว เมิ่งฉี
