บทที่ 69 การแบ่งปันที่แปลกประหลาดของหมู่บ้านไป๋อวิ๋นในวันนี้
“ฮึ อาหญิงงี่เง่า!” หลังจากหลิงซีส่งเสียงดุอย่างอ่อนโยนมาแล้ว หลี่เยว่หานจึงตระหนักได้ว่า สาเหตุที่ทำให้รู้สึกว่าน้ำหนักบนไหล่ทั้งสองข้างหายไปนั้น เป็นเพราะว่าหลิงซีได้ออกมาจากตระกร้าแล้ว และขาทั้งสองยังพันรัดหลี่เยว่หานจากด้านหลังไว้อย่างแน่นหนา
“เด็กน้อยคนนี้ อย่าซนนักสิ!” หลี่เยว่หานที่รู้สึกตื่นตระหนกจนเหงื่อแตกพลั่กจึงปล่อยหลิงซีลงมาจากหลังของตน จับแขนทั้งสองและอุ้มมาด้านหน้า พลางพูดขึ้นมา “ข้าตกใจกลัวหมดแล้ว!”
หลี่เยว่หานพูดออกไปแล้วก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา กลัวว่าเด็กขี้แยอย่างหลิงซีจะร้องไห้ออกมาให้ตนเห็นอีก แต่หลิงซีกลับกอดคอของหลี่เยว่หานไว้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และลูบลำคอของเธออย่างใกล้ชิด
“อาหญิงอย่าโมโหไปเลย หลิงซีแค่ล้อเล่นเท่านั้น”
หลี่เยว่หานจึงถือโอกาสอุ้มกระชับก้นน้อย ๆ ของหลิงซีให้แน่นขึ้น พลางพูดทีเล่นทีจริงออกมา “เลิกล้อเล่นได้แล้ว หากตอบโต้ไม่ได้จะน่ากลัวเอา!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิงซีจึงรีบขานรับทันที
เมื่อหลี่เยว่หานเห็นว่าหลิงซีไม่ยอมออกห่างจากตน หญิงสาวจึงทำได้เพียงกอดกระชับเด็กหญิงตัวน้อย และเดินไปยังลานที่เต็มไปด้วยยอดอ่อนต้นพริกป่า
“พี่จะขุดต้นอ่อนนิดหน่อย เจ้าลงมารออยู่ข้าง ๆ ได้หรือไม่?” หลี่เยว่หานยืนอยู่รอบ ๆ ยอดอ่อนต้นพริกป่าพลางเอ่ยถามหลิงซี
แต่กลับเห็นหลิงซีส่ายศีรษะปฏิเสธพลางพูดขึ้นว่า “ไม่
