าศแปลกประหลาดเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกขึ้นมา
เพียงไม่นาน ทั้งสามก็เดินมาถึงหน้าประตูบ้าน
ราวกับว่าเมิ่งฉีฮ่วนคำนวณไว้แล้วว่าพวกเขาจะต้องกลับมาถึงเวลานี้ จึงรออยู่ที่หน้าประตูก่อนแล้ว
เมื่อหลี่เยว่หานเดินมาถึงหน้าประตู ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป เธอก็ปล่อยมือมู่ชวนลง และเมื่อคิดจะส่งหลิงซีให้แก่เมิ่งฉีฮ่วน เมิ่งฉีฮ่วนกลับยื่นมือมาจูงมือของหญิงสาวเดินเข้าไปประตูไป
หลังจากนั้นไม่รอให้หญิงสาวตอบโต้ใด ๆ ก็รับหลิงซีจากมือหลี่เยว่หานมาวางไว้ ฉีกยิ้มพลางเกาจมูกหลิงซี พลันเอ่ยถามหลี่เยว่หานโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง “วันนี้ทำสิ่งใดบ้างหรือ?”
หลี่เยว่หานเบ้ปากเล็กน้อย “ไม่ได้ทำสิ่งใดทั้งสิ้น พาหลิงซีขึ้นไปนอนอาบแดดบนภูเขาแล้วก็หลับไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่แววตากลับดูแปลกไป “ลำบากเจ้าแล้ว ข้าเทน้ำเย็นไว้ให้เจ้าในครัว เจ้าเข้าไปดื่มเสียหน่อยเถิด”
เดิมทีนั้นหลี่เยว่หานคิดจะถามเมิ่งฉีฮ่วนถึงความแปลกประหลาดในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นในวันนี้ แต่เธอก็ยังคงเงียบไว้ ตอนนี้กำลังกระหายน้ำอย่างหนัก จึงหมุนตัวและเดินเข้าห้องครัวไป
จนกระทั่งหลี่เยว่หานเดินลับสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนจึงจางหายไป
“อาเมิ่ง เป็นอย่างไรบ้าง?” มู่ชวนกระซิบถาม
“ไม่เป็นอะไร” เมิ่งฉีฮ่วนกระซิบตอบกลับ “คนไปหมดแล้ว”
“เป็นเช่นนั้นก็ดี…” มู่ชวนดูคลายกังวลขึ้นมา
หลิงซีที่
