บทที่ 68 ไม่พลบค่ำ อย่าพึ่งกลับบ้าน
“รออีกครู่ เมื่อข้าให้พวกเจ้าออกไป ครอบครัวหลี่ก็จะไม่อยู่แล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางนำถุงผ้าผูกไว้ตรงเอวของหลี่เยว่หาน พลางพูดต่อ “ในนี้มีสมุนไพรที่ช่วยขับไล่แมลงและงูได้ หลังจากเจ้าส่งมู่ชวนไปยังสำนักศึกษาแล้ว ก็ขึ้นภูเขาไป”
เห็นเขามีท่าทางเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา
แต่สีหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนดูจริงจังยิ่งนัก หลี่เยว่หานจึงมั่นใจว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่บางอย่างขึ้นแน่ มิเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนคงไม่มีท่าทางเช่นนี้
เมื่อจัดการเก็บห้องครัวเรียบร้อย หลี่เยว่หานจึงแบกตะกร้าไว้บนหลัง และอุ้มหลิงซีใส่ไว้ในตะกร้า จากนั้นจูงมือมู่ชวนเอาไว้ ส่วนเมิ่งฉีฮ่วนช่วยพวกเขาเปิดประตูบานใหญ่
ด้านนอกประตูเงียบสงบ
หลี่เยว่หานอดตัวสั่นขึ้นมาไม่ได้ พลางมองไปยังเมิ่งฉีฮ่วน หญิงสาวรู้สึกตื่นตระหนกอยู่ภายในใจ
โดยปกติแล้ว เวลานี้ทั่วทั้งหมู่บ้านไป๋อวิ๋นจะคึกคัก ผู้คนทั่วไปต่างก็เตรียมที่จะออกไปทำงานกัน เดินผ่านไปผ่านมาทักทายและเอ่ยถามถึงการกินโดยทั่วไป
ไม่เหมือนตอนนี้ เงียบสงบราวกับว่าทั้งหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมีเพียงพวกเขาครอบครัวเดียว
“เหตุใดข้า…จึงรู้สึกกลัวเล็กน้อย…” หลี่เยว่หานกลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวออกจากบ้าน
“ไม่ต้องกังวล ทุกครั้งไม่ว่าคนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นจะพบเจอเรื่องใด ก็มักจะปิดประตูไม่ออกมากัน ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกังวล แต่ก็อย่าไปเคาะประตูเด็ดขาด” เ
