มิ่งฉีฮ่วนวางมือทั้งสองข้างบนไหล่บางของหลี่เยว่หาน จ้องมองแววตาทั้งสองอย่างจริงจัง “สนใจเพียงแค่จัดการเรื่องของเจ้า ข้ารับปากเจ้าว่า ถึงเวลาพลบค่ำเมื่อเจ้ากลับมา ทุกอย่างจะเรียบร้อย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ ๆ จึงรู้สึกว่าทั้งร่างกายถูกเติมเต็มไปด้วยพลัง หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างมั่นใจส่งไปให้เมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นจึงจูงมือเล็ก ๆ ของมู่ชวนเดินออกจากบ้านไป
“ปึง!…”
เมื่อเดินออกจากบ้านไป หลี่เยว่หานก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมอง ก็ได้เห็นเมิ่งฉีฮ่วนปิดประตูลงทันที ทั้ง ๆ ที่เธอพึ่งจะเดินออกมาเท่านั้น!
ขณะที่หลี่เยว่หานเตรียมจะเคาะประตูนั้น จู่ ๆ มู่ชวนกลับจูงมือเธอออกไป “อาหญิงข้ากำลังจะไปเรียนสายแล้ว”
เมื่อได้ยินเด็กชายพูดเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา ทิ้งความคิดที่จะเคาะประตูเมื่อครู่ไป และจูงมือมู่ชวนเดินไปตามทางที่จะไปยังสำนักศึกษา
บนเส้นทางเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ภายในใจของเหลี่เยว่หานรู้สึกกระวนกระวายอยู่ไม่น้อย แต่มู่ชวนและหลิงซีกลับไม่เป็นอะไร คนที่ถูกหลี่เยว่หานแบกไว้บนหลังก็กำลังเปียผมของเธออยู่ อีกคนที่จูงมืออยู่นั้น ก็เดินไปข้างหน้าด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
“มู่ชวน มู่ชวนเจ้าเดินให้ช้าลงเสียหน่อยเถิด” หลี่เยว่หานถูกเด็กตัวเล็กทั้งสองรบกวนเช่นนี้ ความกังวลใจที่เกิดขึ้นในตอนที่ออกมาตอนแรกนั้นจึงถูกทำลายหายไปไม่น้อย
“ไม่ได้
