พี่สาวหลี่ ข้าจะสายแล้ว!” มู่ชวนพูดโดยไม่หันมามอง “ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วงและอยู่ในช่วงเก็บเกี่ยวพอดี พอพี่สาวหลี่ไปส่งข้ายังสำนักศึกษาแล้ว ก็สามารถเดินตามถนนเล็ก ๆ ด้านนี้ขึ้นไปเที่ยวบนภูเขาได้เลย”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็อดตกตะลึงขึ้นมาไม่ได้ “ด้านหลังสำนักศึกษามีถนนเส้นเล็กหรือ? เหตุใดข้าจึงไม่รู้กัน?”
“ก็ท่านไม่เคยเข้ามายังสำนักศึกษา” มู่ชวนยังคงไม่หันหน้ามา และพูดออกมาโดยไม่คิด “เพียงแต่บนเขานั้นมีงู แมลง หนู มดอยู่มากนัก และฤดูการเช่นนี้ สัตว์ป่ามักจะหาอาหารเพื่อเก็บไว้ในช่วงฤดูหนาว หลังจากพี่ขึ้นภูเขาไปแล้วต้องจำไว้ อย่าทำถุงผ้าที่อาเมิ่งมอบให้หายอย่างเด็ดขาด และต้องให้หลิงซีอยู่ข้างกายตลอดเวลา”
“เหตุใดเจ้าจึงดูแปลก ๆ เหมือนกับอาเมิ่งของเจ้ายิ่งนัก” หลี่เยว่หานอดพึมพำออกมาไม่ได้
สำนักศึกษาอยู่ไม่ไกลจากบ้านตระกูลเมิ่งมากนัก ก่อนหน้านี้ ใช่ว่าหลี่เยว่หานจะไม่เคยมาส่งมู่ชวน แต่นี่เป็นครั้งแรก ที่ถนนเส้นนี้ไร้ซึ่งผู้คนเช่นนี้
หลี่เยว่หานไปส่งมู่ชวนยังประตูทางเข้าสำนักศึกษา โดยปกติแล้วเวลาเช่นนี้ จะมีเสียงท่องตำราดังออกมาจากด้านในสำนักศึกษา เพียงแต่วันนี้ไม่รู้ว่าภายในนั้นเหตุใดจึงเงียบนัก
“เหตุใดด้านในจึงเงียบเช่นนี้ หรือวันนี้จะเป็นวันหยุดกัน?” หลี่เยว่หานเอ่ยถามไปโดยไม่รู้ตัว
“นอกเสียจากวันหยุดตามปกติแล้ว สำนักศึกษาจะไม่หยุด” จู่ ๆ มู่ชวนก็กดเสียงพูดให้ต่ำและเล็กลง “ต้องมีค
