นไม่ทำการบ้านมาแน่ ๆ ดังนั้นอาจารย์คงกำลังโกรธ ด้านในจึงเงียบเช่นนี้”
เมื่อพูดจบ มู่ชวนจึงดึงมือของตนออกจากมือของหลี่เยว่หาน และโบกมือให้นาง ส่งสัญญาณว่าตนกำลังจะเข้าไป
หลี่เยว่หานพยักหน้ารับ อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
วันนี้หมู่บ้านไป๋อวิ๋นดูแปลกเกินไปจริง ๆ
เมื่อครู่หน้าประตูบ้านตระกูลหลี่ยังคึกคักอยู่ เพียงแต่หลังจากล้างจานแล้ว ด้านนอกกลับไม่มีแม้แต่เสียงใด ๆ
แต่การที่เมิ่งฉีฮ่วนส่งตนออกมาในเวลาเช่นนี้ น่าจะมีเรื่องใดที่ไม่ต้องการให้เธอรู้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานที่ยืนอยู่หน้าประตูสำนักศึกษาก็เดินไปรอบ ๆ จนได้พบทางเดินเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงมุม หญิงสาวแหวกพุ่มหญ้าออกและเดินเข้าไปอย่างไม่คิดอะไรมากนัก
“อาเมิ่ง พี่สาวหลี่ฉลาดเกินไปแล้ว หากข้าไม่ดึงนางไว้ระหว่างทาง คาดว่าแผนของท่านคงพังเสียแล้ว” หลังจากหลี่เยว่หานเดินตามทางเดินเข้าไปแล้ว มู่ชวนและเมิ่งฉีฮ่วนจึงเดินออกมาจากสำนักศึกษา มองตามแผ่นหลังของหลี่เยว่หานไป มู่ชวนอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
“ใช่” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้ารับด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าจะออกไปก่อน เจ้าก็เฝ้าอยู่ที่นี่ดี ๆ”
พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็หมุนตัวเดินออกไป
ราวกับได้ผ่านผืนน้ำที่ใสสะอาดจนเห็นเงา เงาของเขาสว่างขึ้นมาและหายไปกลางอากาศ
มู่ชวนที่อยู่ด้านข้างกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เพียงขยับมุมปากเท่านั้น จากนั้นจึงหมุนตัวเดินเข้าสำนักศึกษาไป
หลี่เยว่หานที่ไม่รู้เรื่องใด ๆ เพียงเดินตามทา
