บทที่ 66 ชายแซ่กัวมาอีกแล้ว
คิดถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานนึกยินดียิ่งนักที่ตอนนั้นตัดสินใจทาหน้าตัวเองเสียลายพร้อย
แค่ทาหน้าให้มอมแมม ชายแซ่กัวผู้นั้นก็มองหน้าตาที่แท้จริงของเธอไม่ออกแล้ว!
“เอาล่ะ อาของพวกเจ้าบอกให้ข้ามาเฝ้าพวกเจ้าเอาไว้ รีบอาบน้ำแล้วเข้าห้องไปนอนเถอะ” หลี่เยว่หานพูดพลางลูบศีรษะหลิงซี “มีอาเมิ่งของพวกเจ้าอยู่ ลุงกัวผู้นั้นไม่เข้ามาในเรือนหลังหรอก”
หลิงซีได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแรง ๆ “หลิงซีเชื่อฟังพี่สาว…อ้อ อาหญิง!”
“เรียกพี่สาว!”
“อาหญิง!”
“…”
ในครัว
เมิ่งฉีฮ่วนกับชายแซ่กัวนั่งหันหน้าเข้าหากัน สนทนากันอย่างออกรสออกชาติ แต่สีหน้ากลับจริงจังยิ่งนัก บางครั้งคนทั้งสองก็จะใช้สุรามาประชันกัน กระทั่งนำซี่โครงหมูที่ตุ๋นจนเปื่อยมาประลองกันด้วย
ถ้าหลี่เยว่หานได้มาเห็นภาพนี้เข้า ก็คงจะมองออกว่าพวกเขากำลังใช้รหัสลับบางอย่างแลกเปลี่ยนข่าวสารกันอยู่ แต่ฟังจากเปลือกนอกกลับเป็นเพียงถ้อยคำพูดจาสัพเพเหระเท่านั้น
คนทั้งสองสนทนากันจนดึกดื่น ชายแซ่กัวค่อยกินดื่มจนอิ่มหนำสำราญ แล้วเดินโซซัดโซเซออกไปจากบ้านสกุลเมิ่ง
ส่งชายแซ่กัวจากไปแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
หลี่เยว่หานที่แอบมองจากร่องประตูของเรือนชั้นในมาตลอดรีบเปิดประตูออกมาถามอย่างเป็นห่วง “ท่านไม่เป็นไรนะ!”
เมิ่งฉีฮ่วนได้ยินเสียงหลี่เยว่หานจึงหันกลับมา
ภายใต้แสงจันทร์เรืองรอง ร่างบอบบางของหลี่เยว่หานอยู่ในชุดเรียบง่ายแ
